kleine keizerin

...en een nieuw begin

2007-04-07T18:21:00.000Z

en dan ook maar ineens vandaag na enkele uurtjes geknoei en verschillende glaasjes wijn deze mededeling:

keizerin.wordpress.com is vanaf vandaag mijn nieuwe ivoren toren.

met het verlopen van de tijd zullen er nog een aantal aanpassingen worden gedaan, zoals mijn link-list die ik nu eindelijk nog eens op punt zal moeten stellen...

alle liefs,
uw keizerin, in alle tijden

einde

2007-04-07T14:06:00.000Z

ge weet het nog niet, maar 'kleine keizerin' is verdwenen. binnenkort hangt er een ander naamplaatje aan haar ivoren toren. in spanning meldt zij ondertussen dat zij moeite doet om jullie binnenkort weer te plezieren.

met alle genegenheid,
voor het laatst,
kleine keizerin

die hele schone jongeman

2007-03-25T10:03:00.000Z

goeiemiddag dierbare lezer,

ik heb een kater. een grote. één die donderdagochtend de kop op stak -
na een exclusieve afterparty in restaurant/bar barcelona aan mijn geliefde scheldekaaien (ik was daar als journaliste, uitgenodigd op het internationale nike women event waar zo'n 60 journalisten van over de hele wereld de nike herstcollectie 2007 kwamen checken. dat ik buscemi en ozark henry heb ontmoet, de hele avond glaasjes champagne in mijn handen kreeg gedrukt en nu logeeradresjes in johannesburg en budapest ter mijner beschikking heb, daar ga ik jullie niet mee belasten, maar het was alleszins aangenaam. te meer omdat ik mij die nacht heerlijk kon uitstrekken op het luxueuze bed in mijn executive room in het hilton hotel.) maar goed, daar begon mijn kater dus.-
en die vrijdagavond werd aangezwengeld op de fameuze bwards waar ik eveneens te veel gratis wijn kreeg aangeboden én die zaterdagavond nog eens uit de kast werd gehaald toen een hele schone jongeman mij een hele avond op pintjes trakteerde in de muze.

die hele schone jongeman ken ik al acht weken. die (echt hele schone) jongeman zit elke ochtend op mijn bus die ik neem richting schelle, richting mijn stage en vanaf de eerste dag keek ik naar hem. en hij naar mij.

kijken is leuk. en zeven weken kijken naar elkaar zonder een woord te wisselen is nog leuker. en elkaar zeven weken intens observeren, zijn donkere ogen (verdrinken, echt waar, verdrinken), de vorm van zijn gezicht, die lange zwarte dreads, zijn handen, mijn lange benen in mijn korte rokje en hoge pumps onder zijn ogen. zo dus.

maar spreken, oh nee. ik vertikte het (laat de venten nu het werk maar eens doen) en hij durfde niet. dus staarden wij zeven weken naar elkaar, bijna elke ochtend, wisselden schaamteloze blikken uit, glimlachten wel eens. tot ik vorige week plots alleen op een bank zat en ik hem uitdaagde met fonkelende ogen en een subtiel lachje op mijn lippen om naast mij te komen zitten. wat hij deed.

en toen hadden we een afspraakje.

dat er opnieuw veel gekeken is, moet ik u niet vertellen. dat weet u wel. maar de intensiteit van het kijken werd bij elk pintje opgevoerd tot het echt alle pannen uitswingde. vonken, vuur, ge gelooft het niet. ik krijg het er weer warm van. als ik ooit heb gedacht dat ik het flirten misschien zou kunnen verleren, dan is gisterenavond het tegendeel bewezen. ik word er zelfs steeds beter in. het is bijna gevaarlijk. ik heb het dan over de gemoedsrust van mijn date, niet over mij. (lachje)

bovendien is die hele schone jongeman erg exotisch, waar ik mee wil zeggen dat hij uit een warm land komt, ver van hier. hij straalt het uit, zijn blikken zijn gewoonweg verschroeiend. soms moest ik mezelf weer bijeen rapen omdat ik alle smeltende delen van mijn lijf even uit het oog verloor. en dat niet alleen. mijn hele schone jongeman bezit een levenswijsheid om u tegen te zeggen. en wat nog meer is: onze hartsprincipes lopen vrij aardig parallel. so we understand each other. ook al vinden we de woorden soms niet in een taal die niet onze moedertaal is, wat we perfect weten op te lossen met euh, een aangename lichaamstaal.

en last but not least, ik verjaar 16 januari, hij 17. (er zitten weliswaar serieus wat jaartjes tussen zijn en mijn geboorte).

ik geloof niet in toevalligheden. maar soms eigenlijk toch wel.

de onthulling

2007-03-25T09:43:00.000Z

twee weken terug beloofde ik mijn schone vuur na een nachtelijk msn-gesprek dat ik eindelijk nog eens echte positieve dingen over mijn turbulente leventje zou schrijven. in mijn zakboekje verzamelde ik de goeie dingetjes en de zinnen stroomden toe, maar de tijd at mij op en -eerlijk waar- ik had de kans niet om mij comfortabel te zetten en alles lekker uit de doeken te doen.

nu heb ik geen keus (grijns), want de bwards van vrijdag waren zo ontzettend leuk en nu verwacht iedereen (toch een heel klein beetje) dat er hier enkele woorden verschijnen over het leukste evenement van het jaar.

we stonden in de hal te roken (aangezien het tegenwoordig op veel te veel plaatsen verboden is uw smakelijke sigaret op te steken,) en plots raakten we in gesprek met de toffe mannen van appelogen die mij wisten te vertellen dat ik maar liefst de derde genomineerde ben in de categorie 'persoonlijke blogs'. allez lap, dacht deze madam, nogal verbouwereerd, dan licht in shock (een positieve deze keer!), tot het even daarna tot mijn benevelde hersenen doordrong dat kleine keizerin het verdorie echt heeft gedaan!

de avond was méér dan geslaagd. ik zag, ontmoette, praatte met een hoop mede-bloggers, werd gefotografeerd door een bekende persfotograaf (mijn excuses meneer, ik ben uw kaartje kwijt), werd daarna nog schoner op de foto geplaatst samen met deze supermadam die mijn hart heeft gestolen, dronk te veel wijn, lachte want ik was gelukkig na een kort maar wauw-gesprek met mijn kleine fee en fietste daarna richting huis (om zeker niet meteen in mijn bed te belanden) om te stoppen op de brug over het albertkanaal en te kijken naar de wondermooie nacht die mijn lijf vulde en ik, ja ik, ik was gelukkig.

jeroen, i love you!

a taste for human flesh

2007-03-19T14:05:00.000Z

ik heb ontwikkeld
een smaak voor uw menselijk vlees
ik eet door uw geheime lagen heen
en als volleerde genieter
eet ik uw zeldzame blijken van genegen tasten
ik proef en ik schrans en ik slik en ik hik van

te veel

zijt gij
als nooit tevoren

uit een kuip van brandende emotie
drink ik stiekem uit eigen behoeftes
die gij aanvult met uw zwijgen
te meer mijn eigen chaos likkend
streel ik de gedachte aan uw lijf

ik voel
en ik vreet
en ik steek naar binnen

ik grauw
en ik klauw
en ik stouw mij vol

te veel

zijt gij
amper iets geweest

stelling

2007-03-13T08:07:00.000Z

wis-kunde.
omdat de eindeloze logica van de wetenschap wordt gewist door het eeuwige niet-verzekerbare van het zijn.

nieuw

2007-03-05T22:42:00.000Z

drup

drup

drup

enkele woorden spatten op de grond.

.

2007-03-01T10:16:00.000Z

zoals zij in het park staat te huilen, haar gms tegen haar oor gedrukt, snikkend en haperend de woorden uit haar lijf perst. zoals zij tussen de bomen heen en weer stapt, steeds sneller, proberende de emoties voor te zijn. maar ze halen haar telkens in, bespringen haar, bruut.
zoals zij tegen haar vriendin zegt dat begrijpen haar vreemd is geworden. dat zij niet kan vatten dat dit haar overkomt omdat het alle grenzen te buiten gaat. ze leeft in drama, ja, maar dit overstijgt drama op een manier die onverklaarbaar is.
zoals zij een sigaret tussen haar lippen steekt en haar aansteker niet wil werken omdat de wind haar handen bevriest, haar lijf verkoudt, haar tranen verijst.
zoals zij door het vochtige gras loopt, haar voeten nat worden en haar broek zwaar wordt van de beregende aarde.
zoals zij weer een sigaret neemt en haar lippen gezwollen zijn van ongecontroleerd onbegrip. van pijn, van snijden, van verdriet, teleurstelling, kwaadheid.

zoals zij zich bedrogen weet als nooit tevoren. twee meisjes, een jongen. de een weet niet van de ander. weet de ander van de een? zoals zij ook dat niet weet.
zoals dat ene meisje nu in levensgevaar is, haar vrienden al dood.
zoals dat schrikken tot het ander meisje doordringt, maar de pijn van de jongen niet kan vatten omdat ze allener is dan ze zich ooit had kunnen vooorstellen.

zoals zij bevend een nieuwe cassette in de cassetterecorder steekt omdat ze een amerikaanse schrijfster moet gaan interviewen.
zoals zij een nieuwe zakdoek zoekt om haar wangen nog eens te drogen en denkt aan alle dingen die niet zijn wat ze lijken te zijn.

zoals zij voelt dat ze hem nooit meer zal zien.

ahum

2007-02-28T16:13:00.000Z

goed, ik beken. mijn woorden verdwijnen als ik de uwe lees. mijn geest waait leeg als uw storm mij hoog in de lucht zwiert en dan neerkwakt. het spinsel van taal dat ik het mijne noem, verliest zijn glans, moddert en rot en zwart en grijnst naar de wolken vol bliksem die nog naknetteren van het vuur dat was.

ik beken. dat ik nietig ben. vol ongeduld en onrijpe wijsheid. mijn ogen knipperen niet meer als ik leeg in de verte staar, twijfelend tussen wel en niet. want in keuzes maken ben ik nooit goed geweest. liever eet ik van twee walletjes, net als gij. dat kan ik u dus niet kwalijk nemen, aangezien ik hetzelfde zou doen. denk ik. maar zeker ben ik daar niet van. omdat ik van niets zeker kan zijn. ik ben een wankelaar. een zigzaggende alleseter.

ik hou er niet van vragende partij te zijn. het maakt me nog kwetsbaarder dan ik al ben. uitgerekend gij zou dat moeten weten. maar ook dat is zever, want zelf misluk ik altijd in het doorgronden van anderen. waarom zou ik mogen verlangen dat gij mij doorgrondt? het is het onmogelijke vragen en wij weten beiden dat het onmogelijke niet bindend is.

dat vergeten mensen dikwijls. onvermogen en onmogelijkheid zijn inherent aan de lengte van onze dagen. als ons bestaan perfect was, zou er geen sprake zijn van een aarde, een vagevuur, een hel of een hemel. maar juist dat onmogelijke is de zwakheid van ons vlees, de barrière van onze geest. meer proberen dan waartoe ge in staat zijt, is schoon, maar dusdanig niet bindend.

ik wil zo gaarne rust creëren in de getormenteerde wirwar van de onzekerheid in mijn hoofd. niet dat gij er zoveel mee te maken hebt. plaats uzelf niet op een te hoog voetstuk. ge zou pijnlijk kunnen vallen. en ik blijf te lief om u dat aan te doen. helaas. maar ik zou de kalmte graag als een warm kersenpittenkussen aan mijn voeten leggen. zodat ik ’s nachts de weldadige hitte door mijn lijf kan voelen trekken en ’s morgens helder op kan staan. het is voor u een kleine moeite om dat kersenpitkussen te vullen. ge hebt er echter precies geen zin in. daar word ik slapeloos van. en erg humeurig.

weten

2007-02-25T01:30:00.000Z

wanneer de hemel op de wolken valt
en onaards licht mijn ogen vangt,
uw aandacht kunstmatig wordt
en ik verdwaal in een onbekende stad,

dan zal het weten mij opsluiten
in een witte kamer van vier op vier.
het weten van alleen te wonen
in een lijf dat bij een ander hoort.

wanneer mijn hart vervreemdt van kloppen
en de ochtend avondlijk vreest voor de donkere dag,
ik in de koude een uur op de bus moet wachten
aan een sluis die schepen vreet,

dan zal het weten mij gevangen zetten
in een witte kamer van twee op twee.
het weten van een onbeslapen bed
omdat een eenzaam lijf beter in de zetel past.

wanneer niemand nog weet te troosten
en ik moe word van ontwaken,
ik mijn koffie laat staan op tafel
en de straat op ga zonder jas,

dan weet ik dat weten moordend is.
en de witte kamer zal mij insluiten
tot ik verdwijn
in de geur van verf.

.

2007-02-23T12:10:00.000Z

zwijgen is goud.
maar sommige woorden zijn hun gewicht in diamanten waard.

aan de telefoon

2007-02-20T19:22:00.000Z

- goeienavond meneer, ik had een vraagje voor u.
- mmmdsngkgrrelkazkr
- euh, oei. stoor ik?

(ik voel het bloed naar mijn wangen stijgen. ik hou er niet van op onvriendelijkheid te stuiten. ook al is het ik-heb-nu-geen-zin-om-te-praten-onvriendelijkheid.
het meeste van de tijd zeggen mensen niet wat ze bedoelen. dat gebeurt allemaal een beetje onbewust. als er één iemand is die daar aan zondigt, ben ik het wel. ik vergeet namelijk altijd de helft van wat ik bedoel. dus als ik iets zeg, kan het zijn dat het maar de helft is van wat ik wíl zeggen. zo wordt alles uit de juiste context gerukt. ik kan er niet zo veel aan doen. pas later besef ik dat ik misschien schade heb aangericht. vooral bij mezelf dan. het lijkt of ik constant een bommengordel draag. van tijd tot tijd moet er toch eens eentje ontploffen. niet?)

- mm, neenee. ge stoort niet. zeg het eens. (de man aan de andere kant van de lijn geeuwt alsof er een troep halfdode olifanten van tussen zijn lippen komt getrompetterd.)
- wel ja, het zit zo. ik had gehoord van iemand, ja, iemand die ik ken via een vriendin... goh ja, dat doet er nu niet zo toe, maar ik had dus gehoord dat u...

(zenuwen, daar heb ik last van. via telefoon binnendringen in iemands leven op eender welk moment. misschien wel juist dat moment dat ge voor geen geld ter wereld wilt gestoord worden omdat ge gewoon lekker alleen wilt zijn en van het bestaan van andere mensen godverdomme niets wilt weten omdat uw eigen bestaan al zwaar genoeg is. wat als ge iemand op zo'n moment belt? zelf kan ik me er niet toe brengen op zo'n moment de telefoon op te nemen. het zou uitdraaien op lange stiltes vol ongezegde gebroken woorden zonder betekenis.)

- meisje. het is bijna middernacht. wat ligt er op uw lever?

(de man zucht. ik hoor dat hij zich al dieper in de zetel laat zakken, zijn aandacht gericht op de tekening aan zijn muur die zijn vriendin heeft getekend en waarvan hij nog altijd die vreemde lijnen niet begrijpt. zijn vriendin is sowieso een rare. maar wel een leuke rare. dus hij neemt dat er maar bij. dat zijn vriendin het zo jammer vindt dat hij haar niet begrijpt, beseft hij niet. hij heeft er zelfs nog nooit over nagedacht. het loopt toch allemaal vlotjes? )

(ik zucht ook. mannen en vrouwen zullen altijd twee verschillende wezens zijn. hoe ge het ook draait of keert. slikken, denk ik. slikken.)

- meneer, zeg ik, volgens mijn vriendin zou ik bij u mijn dagen kunnen inruilen voor andere dagen. mijn dagen maken het me nogal moeilijk. ze maken me zo moe. de dagen kruipen in mij, in plaats van andersom. ze houden niet van mij, en ik niet van hen. ik wil van hen af. ik wil ze ruilen. voor dagen van vorig jaar. of het jaar daarvoor. of nee, ik wil ze ruilen voor mooie dagen uit toekomst. ik wil...

- meisje, meisje! kalmeer een beetje. ge zijt helemaal over uw toeren. begin gewoon bij het begin. wat is er mis?

(de man gaat terug rechter zitten. ik hoor het kraken van de zetel en de tv die zachter wordt gezet. ik ben tot hem doorgedrongen. dit is business. hij drukt geconcentreerd de telefoon tegen zijn oor - zijn ademhaling klinkt intiem dichtbij - en wacht op mijn verhaal.)

dus ik begin. hortend en stotend. ik doe het zo fout, meneer, stamel ik naar de andere kant van de lijn. ik verwar al mijn hele leven shocktoestand met bloedend gevoel. ik voel, ik voel, ik voel zo veel. maar ik denk ook gemakkelijk meer te voelen dan ik voel. als de zeepbel van gevoel wordt doorprikt, raak ik in shock. ik bruis van paniek. wat ik mij heb voorgesteld, is opgeblazen en ik laat de pijn die inherent is aan zogezegd breken in volle hevigheid toe. terwijl de pijn slechts voortkomt uit de schok die mijn emotionele huishouding op haar grondvesten doet daveren. fout dus. fout, oh zo fout.

meneer, meneer. laat mij mijn dagen ruilen voor dagen waarin ik wijzer ben.

toch

2007-02-20T08:26:00.000Z

ge zijt bang eh.

vertel me waar ge bang voor zijt.
spreek het uit. het maakt niet uit.
ik zal u verwarmen in een poel van begrijpen.

vertel mij dat ge vreest om te vervagen
in de ruimte tussen de kilometers.
vertel mij hoe ge uzelf zijt verloren
in de klank van een stem die ge niet meer kunt horen.
een klank die nog slechts een beeld is,
verdwijnend in de dagen die volgen
en volgen

en volgen.

geamputeerd door de weken waarin ge
alleen leeft,
alleen wakker wordt,
met een kussen tegen uw buik gedrukt,
om de holte te vullen.
de gapende leegte die bestaat uit de felle behoefte aan
aan-raking.

vertel mij waar ge bang voor zijt.
spreek het uit. het maakt niet uit.
ik zal dicht bij u kruipen
en mijn warme lijf tegen uw koude drukken.

zoek de woorden en vertel mij
hoe ge luchtstarend de seconden telt
omdat de som van de uren u doet stikken tussen de muren.

vertel mij hoe ge enkel
krijsende gitaarakkoorden kunt verdragen,
en zware drums.
te luid. te luid.

het vult
het omhulsel
van het
ontbrekende.

...

2007-02-18T10:56:00.000Z

of hoe een warm en liefdevol gebaar mij doet overstromen. (en mij dankbaar maakt.)

als een avond goed is

2007-02-18T10:05:00.000Z

sommige avonden zijn heerlijk, zijn om te blijven herhalen in uw hoofd als ge op eenzame nachten in een koud bed ligt. gisterenavond mag ook in dat rijtje gaan staan. na een week akelig gewroet en onhandig emotioneel gewriemel, heb ik gisteren opnieuw gemeend gegiecheld/lief en zoet gelachen/gedaverd van lachstuipen, met sprankelende ogen leuke/lieve/diepgaande/grappige gesprekken gevoerd met leuke/lieve/diepgaande/grappige mensen. mmm.

mijn podiummaatje en ik zijn naar 'nieuwe ogen' gaan kijken, waarin anja daems (ik vind geen goeie link, maar ge kent haar wel eh) en riet muylaert u een uur lang euh, vertederen. ik vond het schitterend, en ik was zeker niet de enige. de tekst van bob selderslaghs is ongelooflijk schoon en de liedjes van riet doen mij soms een beetje huilen.

voor mijn podiummaatje en mezelve was het best een beetje raar om het stuk te zien, we spelen het namelijk zelf ook binnenkort. zonder de muziek en de schone stem van riet dan weliswaar, maar moest ge zin hebben om ons aan het werk te zien, noteer 25 mei dan alvast in uw agenda... (het gaat er sneller zijn dan ge denkt!)

soms kan ik niet genoeg krijgen van sommige dingen en mensen en muziek en woorden. ik zou bijna kunnen zeggen dat mijn lijf/geest zich voedt met de schoonheid ervan, en de echtheid. in dat opzicht zijn de liedjes en muziek van riet/jackobond erg veel calorieën waard. en wat nog beter is, jackobond heeft een mini-cd uit. (dat mijn twee lievelingsnummers er opstaan, is echt heel mooi meegenomen.) dus euh, haal die zes euro uit uw portemonnee en maakt dat ge dat cd'ke in huis hebt!

goed, na dat festijn hebben we de schelde opgezocht. het plekje aan het water waar de herinneringen als damp opstijgen. als ik naar dat plekje ga, moet ik altijd even moeite doen om dat beklijvende gevoel van verleden/voorbij van me af te schudden. maar juist die band lokt me altijd weer naar dezelfde koude stenen aan de rand van't water. ik hou van het uitzicht, de wolken, de weerspiegeling van de lucht in scheldegolven, de weerspiegeling van mijn gedachten in de melancholische kleuren van een avondlijke/nachtelijke hemel. het was goed. en het gezelschap ook.

gelinkt

2007-02-16T20:26:00.000Z

parlandoooooh! ("meer sprekend dan zingend is het poëzielandschap. parlando wil een overzicht geven van alles wat leeft in literair vlaanderen.") heeft me gelinkt als vlaamse dichteres. ik vermoed dat ik die eer aan kaatje heb te danken.
zondag, overmorgen dus, treed ik nog eens op. dat in café rood-wit, per podium mobile, in de generaal drubbelstraat 42 (2600 berchem).
annastesia komt me bijstaan, vuur komt me een vlammend hart onder de riem steken en rik gaat me troosten als ik weer te kampen krijg met black-outs. maar bovenal wordt het erg leuk. dus u bent welkom.

alleen maar de realiteit

2007-02-16T19:36:00.000Z

ik voel me gevaarlijk. er schuilt gevaar in mij. voor mezelf is er geen schuilplaats. anderen kruipen in donkere plekjes, zoekend naar mijn warmte. ze blijven er zitten, in elkaar gedoken, ze groeien in mij vast, als schimmel op keldermuren. al wat ik kan doen is woorden aan elkaar plakken, ze dwingen bij elkaar te gaan staan, zonder dat er voorheen ook maar een enkele connectie tussen hen was. ze hadden zelfs niet gedacht dat ze in deze volgorde bij elkaar gesmeten zouden worden. onwennig staan ze daar, aarzelend naar elkaar te kijken, ongemakkelijk hun plek te verkennen tot aan de wanden van hun spaties. ze vragen zich af wat hun bestaan betekent. ik zal het u vertellen, hun bestaan betekent niets. ik denk niet dat het leven enig nut in zich draagt. elk woord dat ik produceer, is ooit al eens gebruikt en het meeste van de tijd hebben ze ook al eens dezelfde buur gehad als degene die ik hen toewees. elk gevoel dat in mij huist, huist ook in een ander en huist al eeuwen in dat wat de mens is. waarom er nog aandacht aan schenken? niets is nieuw. vertrouwen dat wordt gegeven. oeroud, afgezaagd, in herhaling gevallen. afgebeten, herkauwd, verloren, gevonden, dan hysterisch verzonken in de vicieuze cirkel van dat wat het leven zou moeten voorstellen. angst, altijd opnieuw. geen enkele huivering die nog niet ooit over iemands rug is gegleden. geen enkele koude voortgekomen uit breken van schrik die nog niet iemand bibberend heeft achtergelaten. verbondenheid. tweedehands, derdehands. nog erger. van in het prilste begin euforie om een geschenk dat overweldigt, vernieuwt, verbijstert door geluk waarvan ge niet had verwacht dat het u ten deel zou vallen. maar verbondenheid raakt altijd de weg kwijt. verbondenheid is een vrouw die overal verdwaalt. een geografische kaart nodig heeft, een houvast, een hulpmiddel. verbondenheid kan het niet alleen. maar ze moet het alleen. ziek van verbijstering door ongeluk. stikkend in de woestijn van nutteloosheid. verdwijnend. weg.

zo komen aan alle goeie dingen een eind, stoppen alle mooie liedjes met een laatste noot. een laatste. daarom zing ik graag. omdat ik wel van eindes houd. eindes zijn zo groot, groter dan een begin. een einde is altijd dramatisch en ik leef van drama, hoewel ik het graag anders had gehad. als ik had kunnen kiezen, had ik iemand anders geweest. iemand die niet uit zwerven bestond. want ik ben een zwerfster, ongewild. gedwongen. gedwongen door mezelf, maar nog meer door het leven dat ik leef. het leven dat mij leidt. ik had iemand anders geweest, iemand die niet de brokken geluk bij elkaar blijft rapen om ze vervolgens te laten vallen wanneer ze struikelt over de onmogelijkheid van haar geluk. ik had iemand anders geweest, iemand die niet de porties eenzaamheid opspaart tot de confituurpotten barsten van zoete tranen en ik moet zwemmen om het zinkende schip te verlaten. ik had iemand anders geweest, iemand die zich niet altijd opnieuw gaat afvragen wat ze nu eigenlijk waard is omdat de waarde die ze denkt te hebben, verpletterd wordt door de realiteit. alleen maar de realiteit.

overdonderd

2007-02-16T07:34:00.000Z

ik heb het gevoel dat de hemel op de wolken is gevallen. niet plots, abrupt of zonder waarschuwing. nee, tergend langzaam als een glas dat uit uw handen glipt en er in uw tijdsbeleving die door paniek wordt uitgerokken een eeuwigheid over doet om te breken op de grond. zo.

gisteren was ik ziek. dat lag aan de hoeveelheid wijn die ik tot mij had genomen de avond daarvoor, op de finale van de antwerpse poetry slam. ik heb een naakte antistresspoweet zien passeren en ik was niet overtuigd van de blote performance (ik kreeg een glaasje wijn in mijn handen gestopt). zijn tekst was best te pruimen (titel: de naakte waarheid) maar de provocatie droop eraf. en ik hou niet zo van provoceren. ik zag een mooie maarten inghels die ook een mooie stem had (nog een glaasje wijn), ik zag onze frans (die naar mijn mening de betere poëzieteksten had, samen met maarten.) ik was overdonderd (nogmaals) door schone guy (nog een glas wijn) en ik heb de vele valentijnswensen geïncasseerd (nog een glas wijn) van de lieverds die me een hele avond omringd/op de been gehouden hebben.

en zo is het weeral vrijdag, zit ik al drie weken op stage, heb ik een redactievergadering achter de rug waarin mijn ideeën met veel enthousiasme ontvangen werden, heb ik nu héél veel werk, ga ik mij binnen een uurtje inschrijven voor de toelatingsproeven voor woordkunst en gieren de zenuwen nu al door mijn lijf als ik nog maar dénk aan die proeven. er waren twee dingen die me de laatste tijd uit mijn slaap hielden, nu zijn er alleen nog de proeven. misschien maar goed.

boven het gemiddelde

2007-02-13T19:51:00.000Z

'assault on magnus' in mijn oren. "vertel me wat ge gaat doen." fluistert tom barman mijn hoofd binnen. mijn ogen voelen de woorden vorm krijgen. mijn toneeltekst naast mij. "de duivelin houdt haar goddelijke lippen roerloos op mekaar." schrijft bob in het stuk dat mijn podiummaatje en ik binnenkort spelen. ik krijg de pagina's maar niet in mijn hoofd, dat zinnetje gaat echter een eigen leven leiden.

ge kent het gevoel wel dat er verschillende personen van uzelf bestaan. bij de ene is de ene 'ik' duidelijk gescheiden van de andere 'ik' en kan de persoon in kwestie er zeer goed mee leven. bij mij lopen die verschillende 'ikken' bijna naadloos in elkaar over. naar de verduidelijking van al mijn 'ikken' kunt ge fluiten, maar vandaag heeft de duivelin een voetje tussen de deur gestoken. althans, ik had ze gaarne verwelkomd. nu is het zo dat ik pretendeer graag een duivelin te kunnen zijn, maar in real life blijft het meestal bij gekwetst en geblokkeerd in een hoekje mijn wonden te likken. dat alles heeft ook te maken met het cultiveren van zelfmedelijden en de schuld op een ander proberen te steken. terwijl de schuldvraag volledig buiten het onderwerp staat. meer dan volledig. ik werk me graag lekker in de nesten, dat had ik al eens onder uw neus gewreven en ook ben ik een gediplomeerde 'hoe ga ik elegant-op-mijn-bakkes-diva'. een rondje grove woorden werkt verlossend, oef. wat een geluk dat mijn relativeringsvermogen het op de beurs de laatste tijd erg goed heeft gedaan. ik kan wel tegen een stootje. als ik maar niet gevoelloos word. het is publiek geheim dat goed draaiende bedrijven vroeg of laat met voorbedachte rade gekelderd worden.

maar goed, de duivelin laat me dus in de steek. de dame waar ik normaal gratuit beroep op kan doen, lachte in haar vuistje en smaalde: "gij met uw engelenhart, deze keer ga ik u niet uit uw bodemloze put van zelfkastijding halen. trekt uw plan." en ze draaide haar naakte rug naar me toe, minachtend. ik zag nog net geen tekstballonnetje met "hopeloos" boven haar welgevormde hoofd verschijnen voor ze verijlde naar haar woeste minnaar.

nu ben ik er echt mee aan het lachen. ik kan nog uren voortzeveren en me verbergen achter schone woorden die helaas nogal wat rotzooi meebrengen. ook al wilden ze dat niet. het was zelfs goed bedoeld. het is alleen even slikken. om keihard met uw neus op de feiten gedrukt te worden. feiten waar ge natuurlijk al lang van op de hoogte zijt. ik mag mezelf wel enige intelligentie toedichten. dus wees niet bang. maar mag ik me nu even afzonderen?

ongeval

2007-02-12T20:06:00.000Z

het heeft hier lekker stil gelegen. soms slaat een mens aan het twijfelen. soms begint een mens aan alles te twijfelen en is het even niet mogelijk om tussen de bomen het bos te zien. of is het omgekeerd? soms denk ik mezelf niet te zijn. of is het omgekeerd?

zoals er uiteraard altijd meer vragen dan antwoorden zijn.

ik vraag me af of bloggen wel ethisch verantwoord is. ik betwijfel dat. nogal. maar me dat afvragen neemt niet weg dat schrijven op het verdomde net een uitlaatklep is/was/is geweest/misschien zal zijn, en wel omdat ik publiekelijk kan oefenen (en daarbij flink op mijn bakkes kan gaan, waar ik overigens ook erg goed in ben, volgens bepaalde bronnen). ik vind dat allemaal niet zo erg. op mijn bakkes gaan, bedoel ik dan. als ik er maar genoeg positief tegengewicht voor in de plaats krijg. en ook dat is nog allemaal dik in orde.

alleen in mijn hoofd en in mijn lijf is het soms niet helemaal in orde. ik hou van het woord soms, omdat het zo'n tijdelijkheid in zich draagt waar ge helemaal zelf voor kunt kiezen. soms staat niet onder dwang, leidt een eigen leven, is vriendelijk. als ik vandaag kies voor soms, weet gij niet welke interpretatie ik meegaf aan die vier onbenullige letters. is soms nu? was het gisteren? is het morgen, was het straks of is het direct?
het is van mij.

ik voel me raar. bizar in mijn vel. onaangename kriebels onder mijn huidoppervlak. mijn bloed jeukt. mijn slaap wandelt verbeten door hersengangen vol neonlicht. als ik eerlijk ben, chaoot ik al een kleine drie jaar op deze manier van het ene goeie moment naar het andere. maar zo gezond als een vis, dat ben ik. meestal voelde ik me er niet eens al te slecht bij (ook een fabeltje, geloof maar niets van wat ik zeg), maar dat was toen, toen ik nog de tijd had om heerlijk weg te zinken in het niets. een mens zonder verplichtingen, met heel veel woorden in haar hoofd en onstuimige emoties in de rest van haar lijf waar ze in kon gaan modderen. dabben, dat is de juiste omschrijving. mmm ja, dabben. te veel tijd, en maar denken. een molen die niet stopt. een computer die blijft draaien en zzzzzoemen.

kijk, ik ben absoluut niet persoonlijk aan het worden. ik probeer gewoon een levensmechanisme te schetsen. dat is al. herkent u zich? dan heb ik goed werk geleverd. herkent u mij? logisch, niet waar? elke kunstenaar vervlecht zijn eigenheid in zijn creaties. wat is kunst anders? vertel me dat maar eens.

wat ik eigenlijk wilde zeggen is dat ik gisteren mijn woonplaats/slaapplaats volledig heringericht heb. bevangen door een opruim-woede die voortkwam uit lichtelijke hysterie die ik probeerde te onderdrukken omdat ik toch maar vooral volwassen en nuchter denkend wilde overkomen, vulde ik drie vuilniszakken met oude herinneringen en zette ze aan de deur. auw. radicaal. met dank aan kleine fee die me een ferme schop onder mijn kont gaf en enkele dagen terug bijzonder duidelijk tegen me was. "jantje groet 's morgens de dingen." zei ze. "maar in uw wereld is het: jantje gaat 's morgens kapot aan de dingen!" u op een dienblad aangeboden, de levenswijze die ik overboord wil kappen. en wel radicaal. niet dat ik zo ongelukkig ben, laat u niet beetnemen. maar dat denken, dat wroeten, dat piekeren, dat stamelend dromen, hakkelend beetgenomen worden (door uzelf) heeft me al meermaals de das omgedaan.

dus ordende ik mijn woonplaats/slaapplaats en maakte zo een begin aan de totale herstructurering van mijn geestelijke wanorde. totaal is een politiek woord. onbereikbaar. maar van niet proberen stikt ge. en zie, ik voelde me gelijk pakken beter. u moet er ook maar eens over denken.

als afsluiter wil ik aan diegenen die nog altijd aan het lezen zijn (als u nog altijd aan het lezen bent, schrijf ik verdomd goed), meegeven dat er vanaf vanavond een papier boven mijn bed hangt waar op geschreven staat: alles kan. iemand die ik zo gaarne zie (man, u bent geweldig!) wist me weer eens op te beuren vanavond en me ervan te doordringen dat mijn leven eigenlijk helemaal niet zo slecht is. eigenlijk is het verbazingwekkend goed. verbazingwekkend. ik ben alleen zo kritisch. zo kritisch, u zou het niet geloven. en zo eerlijk. te eerlijk. en dat gelooft u waarschijnlijk wel.

spannend

2007-02-04T22:19:00.000Z

het was even smelten na de geweldige reacties op mijn "deuk in mijn zelfvertrouwen"-bericht. de deuk werd snel een kleine bluts en de ideeën beginnen zich weer op te stapelen. reden te meer om in te gaan op enkele verzoeken.

zondag 18 februari: kleine keizerin op per podium mobile in café roodwit te berchem

euh, 10 maart: kleine keizerin op spinyopaat come aspire in de meetingpoint op de groenplaats!

(en nu oefenen/oefenen/oefenen)

er bovenop

2007-02-04T18:52:00.000Z

hoe ik wankel op de traptrede, de bal van mijn voet balancerend op enkele centimeters vastigheid. daarachter, lucht.
hoe ik mijn lichaam naar voor buig, om niet te vallen en hoe paniek mijn ogen een paar seconden wijder maakt, tot ik terug evenwicht vind.
hoe ik uit mijn raam een sigaretje rook, hoewel dat eigenlijk niet mag.
hoe ik twee meisjes door de donkere straat zie lopen. ze dragen allebei een witte jas en zingen een liedje. hun stemmen doorbreken de stilte van een avondrumoerige straat in de stad.
hoe ik vermoeid mijn gedachten laat dremmelen in mijn hoofd na een spontane avond vol lachen en hevig dansen en flessen wijn.
hoe vriendschap toch weer een nieuwe betekenis krijgt, bovenop de vele anderen.
hoe mensen en momenten complementair kunnen zijn.
hoe vervreemd ik mij voel na een middag bij zieke grootvader en lijdende grootmoeder. hoe die wereld niet de mijne is en ik zoek naar verbintenissen maar ze niet wil vinden omdat ik dan moet toelaten dat ik uit hun wereld ben voortgekomen.
hoe ik weet dat ge niet uit een wereld kunt stappen.
hoe ik besef dat ze alleen maar op elkaar gestapeld kunnen worden en ge steeds dieper moet reiken om uzelf te zien.
hoe bang ik ben voor de traagheid van de tijd die sneller is gaan lopen.
buiten adem.
vluchtend.
hoe ik naar u verlang.
hoe ongemakkelijk ik mij voel, een lichaam dat niet weet hoe het zich moet buigen, wanneer ik denk dat ik ga vergeten hoe gij eruit ziet.
hoe ik dan een glas wijn drink, slik en zweet van wachten.

belangrijk

2007-02-01T21:03:00.000Z

en voor ik het vergeet, vanaf nu kunt u hier alle stageverhalen terugvinden. met tien man houden wij, plantijnmensen, een blogje bij (ja, het is verplicht. nee, ik doe dit niet voor de lol) over het wel en wee op onze desbetreffende stageplaatsen.
ook lieve daisy doet hier haar verhaal. allen daarheen, en reageren, komaan! doe onze plantijnse stagebegeleidster eens schrikken!

dit gezegd zijnde

2007-02-01T19:28:00.000Z

ik kap er mee. met schrijven. een week of twee. denk ik. dan zien we wel.

de woorden zijn er niet meer. het optreden op de poetry slam was echt heel leuk. het was niet alleen een ontzettend fijne avond (en vuurmeisje, uw gezelschap maakte het nog specialer). ik heb er ook een aantal dingen opgestoken en de feedback die ik van kaatje kreeg achteraf, heeft me serieus aan het nadenken gezet. te veel zelfs.

"Zaten we aan onze laatste kandidate, Nathalie. Nathalie die nog nooit eigen
werk had voorgedragen waardoor sommigen van de jury dachten dat Nathalie geen podiumervaring had. Mooi niet dus en dat was er aan te zien. Nathalie kon
performen, Nathalie straalde uit, Nathalie stond er gewoon, Nathalie wist dat
zij er stond. Alleen waren de teksten van Nathalie nog niet je dat, te veel
cliché, niks vernieuwend qua beeld (ook niet toen ik het later op internet
terugvond), nog te veel dwangrijm en dat kostte punten."

mijn teksten zijn dus cliché, niets vernieuwend qua beeld en ik gebruik veel te dwangrijm. ook is er nog gezegd dat ik nog niet 'rijp' ben, hoewel ik het in me heb. ik zeg volmondig ja op dat laatste. natuurlijk moet ik nog groeien.
niets vernieuwend qua beeld - daar kan ik nog goed inkomen. maar dat ik erg clichématig werk en dat ik te veel dwangrijm gebruik, daar heb ik het erg moeilijk mee.

voor ik verderga wil ik dit zeggen: de teksten die ik de laatste maanden heb geschreven, zijn vooral een tegenreactie geweest op mijn te abstracte manier van schrijven die ik vroeger hanteerde. en aangezien ik nu eenmaal een persoontje van extremen ben, draaide ik 180° en probeerde simpele zinnen uit, knallende directheid, rechtlijnige emoties, zwart-wit op papier. het zinde me wel. ik vond het ook niet zo slecht klinken. eerlijk gezegd.
ook zag ik mijn teksten als liedjes. ik heb ze als gedichten gebruikt, maar de vorm van een lied is nog altijd anders. ik heb mezelf vooral gewoon in de nesten gewerkt.

wat die dwangrijm betreft... wat is dwangrijm? soms heb ik inderdaad een net iets te voor de hand liggend rijmwoord gebruikt, maar wat met bijvoorbeeld willem wilmink? die doet niets anders dan simpele rijmen gebruiken die heerlijk klinken. klinken de mijne dan zo fout? wat met mira? zij gebruikt ook heel dikwijls erg voor de hand liggende rijmwoorden, en ik vind haar schitterend. u niet? wat met jackobond? ook riet muylaert gebruikt zo'n rijm. ligt het verschil dan enkel in het woord dwang? gebruik ik dwang-rijm?

als het de waarheid is, dan ben ik inderdaad nog erg on-rijp. het zij zo. maar het heeft me wel een flinke deuk in mijn zelfvertrouwen bezorgd. ik durf niet meer aan een gedicht te beginnen. dus binnen een paar weken zien we wel weer verder.

ik ben door enkele mensen gevraagd om in maart nog eens op te treden. als ik dan wat nieuw materiaal heb, mag u altijd eens komen loeren. en uw mening vellen.

pisnijdig

2007-02-01T18:21:00.000Z

de tijd gaat veel te snel. veel te snel. vorige week zondag stond ik nog op de laatste voorronde van de antwerpse poetry slam (een heel degelijk verslag vindt ge hier - en ja, 't is vind plus t. het is geschreven door kaatje wharton, een geweldige dame!), en nu zit ik al vier hele dagen op de redactie van goed gevoel te zwoegen en te zweten. van negen tot vijf, elke dag. zo. weet u wel.

het is een moeilijke week geweest. meer hoeft u niet te weten. en het wordt nog moeilijker, aangezien mijn hogeschool het blijkbaar belachelijk vindt dat ik iemand kan missen en mij moreel verplicht in belgië te blijven de komende twee maanden..

ik hoop dat dat voor de meesten duidelijk genoeg is om te weten dat ik echt mijn eigen teennagels kan beginnen opeten/of mijn haar kan afscheren, in een plotse opwelling/mijn lichaam kan laten voltattoeëren, om te verzuipen in naaldenpijn/in de schelde kan springen en proberen naar de overkant te zwemmen.

in werkelijkheid gooi ik echter alleen met kussens, met pennen en papier. en als het echt niet meer gaat, met borden. ook snauw ik iedereen af, vervloek de hond die voor mijn voeten loopt, verpest een stuk over waarom mensen met rood haar minder pijngevoelig zijn, stuur een kwade mail naar mijn hogeschool en word daarna bang dat dat mij dat punten kost.
daar bovenop vraag ik me af wat er gebeurt als ik gewoon het vliegtuig neem. morgen ofzo.
ik vraag me af hoe mijn dagen er binnen twee maanden gaan uitzien. ik vraag me af of ik mezelf moet beschermen tegen waanzin. ik vraag me af of de moed me in de schoenen is gezonken of dat er ergens nog iets positiefs te vinden valt.

leuk hoor, zo'n dag. heel leuk.

poetry slam

2007-01-25T16:42:00.000Z

ik ben vandaag eindelijk te weten gekomen waar die poetry slam zondagavond doorgaat. dus, mijn besten, voor ik het zelf vergeet, hier is het te doen:

café à propoo (à propos, poëzie- en muziekpodium)
reuzenstraat 23 (krugerplein)
2000 antwerpen

(euh, en dankuwel mooie annastesia, voor uw niet aflatende geloof in mij - en al de rest!)

volgens mijn bronnen begint het om 20u00. ik zal er waarschijnlijk een uur op voorhand zijn, mijn nagels opetende en haren uittrekkende en dergelijke. u weet wel hoe dat gaat, die plankenkoorts.

ik hoop jullie zondag in levende lijve te zien,
uw kleine keizerin

droompuin

2007-01-25T09:20:00.000Z

vannacht
ben ik in mijn slaap
op u gestuit
in het lichaam van
mijn verlangen
drukte gij een kus
op mijn huid

uw lippen
op mijn warme vel
waren meer dan
ik verdragen kon
mijn slaap spatte uiteen
als een allesvernietigende bom
toen lag mijn gewillige lijf
eenzaam
tussen vochtig droompuin

ik strompelde over drijfzandduinen
waar zware gedachten
trachtten mij te verstikken
ik wilde weer ondergaan
in de zee van uitgekomen wensen
het zout van onze herinneringen
oplikken

ik smachtte
naar u
zoals nog nooit een
vrouw
zo onvolledig was
alleen

het drijfzand smolt
onder de hitte
van mijn hunkeren
tot een pad
naar de graaiende golven
ik wierp mij in het water
en werd bedolven
onder alles
wat gij zijt

ik verdween
in de vergetelheid

grootmoeder

2007-01-21T20:15:00.000Z

grootmoeder
gij lieve oude vrouw
als ge daar alleen aan uw raam zit
zal ik een stoel pakken
en mij naast u zetten

ik zal mijn zakdoek zoeken
en uw tranen betten
ik zal mee naar buiten staren
naar de kou die binnendringt

heel onze wereld lijkt te bevriezen
ik zal uw hand in de mijne nemen
en zwijgzaamheid verkiezen
boven lege woorden die doen versplinteren

ik denk aan u
ik denk aan u
gij zit in mijn hoofd
ik zie u zitten aan uw raam
gij zijt al van zoveel dierbaren beroofd

mo here toch

2007-01-17T11:38:00.000Z

mijn dierbaren,

als u zondag 28 januari nog niets gepland heeft, mag u altijd een kijkje komen nemen op de antwerpse poetry slam.
nathalie doet mee! (meer info volgt)

zoen,
uw kleine keizerin - live vanuit gent

in drievoud graag

2007-01-16T04:13:00.000Z

ik ben jarig vandaag. rara, hoe oud ben ik geworden? (degenen die het weten, mogen het niet zomaar verklappen eh!)

de eerste verjaardagswensen kwamen overgetelefoneerd vanuit barcelona, gelijk het mooiste cadeau ooit.

en ik word graag gezoend, door iedereen drie keer. deal?

(en aan de schatten die mij gisteren een hart onder riem staken: dankuwel. echt. gemeend.)

hersenzeer/hartenzeer

2007-01-15T12:25:00.000Z

lap. het zit er weer tegen. en goed deze keer.

zo om de vier/vijf maanden word ik geveld door een heuse identiteitscrisis, oftewel door een niet mis te verstane hersenzeer, liefst gecombineerd met slopend hartenzeer. ik kan er niets aan doen. het overvalt me, het dwingt me op mijn knieën, het velt me. het verslaat me.

het is vervelend. meer dan dat.
het is degoutant.
het is hopeloos wanhopig zijn,
ongewild in tranen uitbarsten,
moeilijk of niet kunnen functioneren,
slecht of heel erg slecht slapen,
met immense wallen onder mijn ogen examens afleggen die niet gestudeerd zijn,
misselijk zijn van de oorverdovende stilte,
dol worden van te veel woorden in mijn hoofd,
vluchten in de roes van vergetelheid.

het gaat wel weer over. statistisch gezien stopt de curve van neerslachtigheid na een tijdje met dalen. ze stagneert even (op dat diepste punt) om dan voorzichtig terug de hoogte in te gaan.

ik gooi het allemaal overboord. ik ben het beu. die intensiteit van mijn stijgen en dalen. een beetje geluk in de vorm van een constante boven het nulpunt zou welkom wezen.

wat moet ge toch met het leven?

vraagteken

2007-01-14T14:35:00.000Z

ik ben met het idee aan het spelen om me eens in het verhaal- en poëziewedstrijdwereldje te gooien, maar nu zit ik met een vraag waar ik tot nog toe geen bevredigend antwoord op heb gevonden - aangezien verschillende personen een andere mening zijn toegedaan:
inzendingen mogen niet al eerder gepubliceerd zijn, maar vallen mijn geposte schrijfsels onder de noemer 'publicatie'?

weet iemand het antwoord?

bezoeker in de nacht

2007-01-09T11:45:00.000Z

ik voel de avond
ik voel de nacht
ik voel de zwartheid
ik voel de macht

ik voel mij heersen over uw verliezen
beseft maar goed, gij hebt niet te kiezen
wanneer de zon blind wordt, ga ik u verleiden
niet te herroepen, niet te vermijden
gij bezoeker in de nacht
ik raak u aan
in het volle zicht van de maan
nog een keer en nog een keer
wil ik bij u zijn, altijd weer

ik voel de avond glinsteren in mijn ogen
ik voel de nacht in mijn bloed
ik voel de zwartheid, door de sterren bedrogen
ik voel de macht, zo zoet

ik draag de kroon van het verlangen
ik heb de uwe boven mijn bed gehangen
want wanneer uw verzet het begeeft
ga ik u kronen, niet meer dan beleefd
ik heb tenslotte niet alleen uw lijf gekaapt
ook over uw hart hebt gij niet gewaakt
ik maakte dat onmogelijk, ik maakte u zot
en ik zweer dat gij niet zult worden bedot

ik voel de avond glinsteren in mijn ogen
ik voel de nacht in mijn bloed
ik voel de zwartheid, door de sterren bedrogen
ik voel de macht, zo zoet

hupsakee

2007-01-09T11:29:00.000Z

omdat ik nog eens zin heb in een lijstje:

volgende week verjaar ik. het is lang geleden dat ik dat echt gevierd heb, dus ik wil een groot feestje houden. ik ben een zaaltje aan het regelen, gratis enzo, waar ook overnacht kan worden. het is heerlijk om vooraf al te genieten van iets wat gaat gebeuren. misschien nodig ik u wel uit.
ik heb morgen mijn derde examen. ik ben net thuis van de twee vorige , waar ik lekker niets voor had gedaan. dit voelt helemaal niet als examentijd!
om de afloop van mijn examens en mijn verjaardag nu al een beetje te vieren, ga ik volgende week naar gent, naar mijn kleine fee. ik zie mezelf nu al door de stad dwalen, mmm.
ik heb een keileuk boek gevonden! 'de stad van de dromende boeken' van walter moers. ik zag het ergens in een boekenkast staan en ben toen snel gaan zoeken in de bib. het is geweldig leesvoer. (lachje)
ik probeer al een paar maanden een deftig sonnet te schrijven. na edna st-vincent millay te hebben ontdekt (waarvoor dank aan de docente van repertoirestudie), ben ik beginnen knoeien met rare rijmschema's, kwatrijnen, sextetten. ik raakte maar niet uit mijn woorden. en met die volta's had ik het helemaal gezien. getuigen van mijn oefenbrol zijn al de gedichten/liedjesteksten die ik voorheen al schreef. gisterenavond probeerde ik het weer (waar, oh waar zijn toch die studieboeken gebleven?), maar na een kwartier heb ik gewoon op papier geknald wat ik echt wou schrijven. ik kan er niets aan doen, ik hou echt van die terugkomende refreintjes, van die ritmische stroofjes.
update: ik zit nu in mijn laatste jaar. waarom wil ik eigenlijk nog vier jaar gaan verder studeren?!

ontsnappen

2007-01-07T19:55:00.000Z

ik ben de straat opgegaan
en heb een sigaret opgestoken
ik ben overweldigd en ontdaan
het drukke verkeer ingedoken

ontsnappen
is het enige dat ik wil
ik negeer het rode licht
zwijgt gij, stil
’t is aan u dat ik moet denken
’t is voor u dat ik zwicht
ik kan geen tegenargument bedenken
ontsnappen is mijn enige plicht

want gij moet vrij kunnen zijn
ook in mijn gedachten
dus ik verstop de pijn
en denk aan hoe wij samen lachten
hoe wij samen wijn dronken
hoe wij praatten en bleven praten
hoe ze oversprongen, de vonken
hoe wij zoenden, het niet konden laten

maar nu is het tijd voor andere dingen
ik draai mijn gezicht weg
en probeer het uwe te verdringen
't is gewoon een beetje pech
waar ik het mee moet leren vinden

ontsnappen is het enige dat ik wil
ik negeer het rode licht
zwijgt gij, stil
’t is aan u dat ik moet denken
’t is voor u dat ik zwicht
ik kan geen tegenargument bedenken
ontsnappen is mijn enige plicht

vernieuwingen

2007-01-06T21:58:00.000Z

mijn dierbaren.

ik ben een beetje aan het knoeien geweest met lay-out enzo. aangezien ik toch bezig was, heb ik voor mijn andere aangename tijdsbesteding ook ineens een plekje op het net voorzien. u mag altijd een kijkje gaan nemen op www.nathaliedejongh.carbonmade.com.

nog n goeie avond verder,
uw kleine keizerin

top secret, de laatste

2007-01-05T21:26:00.000Z

zo had u mij nog niet gezien, dacht ik. nah.

top secret 3, 4 en 5

2007-01-05T20:49:00.000Z

net zoals haynée heb ik een boekje dat ik overal mee naar toe sleur. het is het vijfde boekje al sinds september ofzo. het werkt ronduit verslavend. zelfs op café kan ik het soms niet laten dingen op te schrijven die ik vast en zeker moet onthouden. de laatste tijd was het echter vooral mijn treinboekje. ik heb uren en uren naar buiten gestaard, al reizende. daar krijgt ne mens inspiratie van. de beste schrijfsels ontstaan ook in dat boekje terwijl ik onderweg ben. een tijd geleden schreef ik een liedjestekst op de tram richting school. op een kwartier tijd was mijn tekst realiteit en stond mijn boekje vol hanenpoten.
muziek, muziek, muziek is onmisbaar. het eerste nummer dat ik 's ochtends hoor, bepaalt mijn stemming. het lijkt wel of mijn lichaam reageert op een bepaalde toonhoogte, op bepaalde klanken, op stemmen. muziek kan mijn humeur breken of maken. maar ook omgekeerd. als ik me slecht/tranerig/eenzaam/kwaad voel, kan ik daar verandering in brengen door electro/goa/vrolijke pop op te zetten. als ik mij daarentegen erg happy voel, kan an pierlé mij van de weer(s)omstuit heel erg stil maken.
(en muziek kan zo pakkend, zo doordringend zijn dat mijn lichaam zich krombuigt en ik de haren uit mijn hoofd wil trekken omdat de trillingen uit mijn huid barsten. onhoudbaar, maar zo zoet. kwellend, maar zo allesoverheersend mooi.)
ik ben niet alleen verslaafd aan wijn en sigaretten, ook aan koffie. zeker aan jacqmotte, de latin american blend. de geur alleen al is orgastisch. (ik heb net koffie gezet, ik neem nu een slok, ik proef... wat een sensatie!)

top secret 2

2007-01-05T20:35:00.000Z

ik zit in de trein
van punt a naar punt b
ik val stilletjes in slaap
had ik u maar mee

zat gij hier naast mij
dan legde ik mijn hoofd op uw schouder
maar wij reizen elk apart
het maakt mij plotsklaps dagen ouder

de wereld is heel klein en ik neem graag de trein zoals anderen de tram nemen. mijn toiletzak staat altijd klaar want als ik gebeld word, wil ik meteen op de trein kunnen springen naar god weet waar. ik hou van het reizen, van de afstand die gecreëerd wordt tussen twee plaatsen. een afstand die erg aangenaam kan voelen. ik kan nergens zo goed mezelf zijn als heel ver weg van thuis. het vrijheidsgevoel vergroot, de onafhankelijkheid is compleet, de wereld is anders. mmm.

top secret

2007-01-05T19:53:00.000Z

het stokje dat jeroen een hele tijd geleden naar mijn ivoren toren slingerde, is erg lang blijven liggen. ik weet het. ondertussen heeft half blogland zijn/haar ziel al blootgelegd en ik... ik ben achtergebleven.

het is me nu wel duidelijk geworden dat het bijna onmogelijk is om in blogland mysterieus te blijven. ik had dus de keuze, doorgaan met mijn schrijfsels op het net gooien of kappen met kleine keizerin. ik zal eerlijk zijn, ik heb serieus met dat tweede idee gespeeld. omdat bloggen me niet genoeg voldoening geeft. en voilà, dat is mijn eerste top secret.

het zit zo. ik wil later kunnen leven van wat ik schrijf. dat wil zeggen: ik wil er geld mee verdienen. alle ideeën die ik nu gebruik, alle woorden die ik schoon rangschik en met veel gevoel aan elkaar jongleer, zijn woorden die ik niet meer kan gebruiken om geld mee te verdienen. ooh jee, ik klink al net als de geldwolf uit 'de figuranten' van arnon grunberg.

begrijp me niet verkeerd. ik blog graag en ik wil zeker benadrukken dat mijn schrijven enorm geëvolueerd is sinds ik in april vorig jaar met kleine keizerin begon. ook hou ik verschrikkelijk veel van de reacties, want die vooral hebben me meer zelfvertrouwen gegeven. ik ben beginnen experimenteren met stijlen, ik ben op zoek gegaan naar wat mij het beste ligt. niks dan positief dus.

maar er is meer dan dat. ik ben opgegroeid tussen de boeken, internet zegt me eigenlijk maar heel weinig (getuige mijn blogspot.com die maar niet veranderd raakt, wegens desinteresse). ik wil mijn eigen woorden zwart op wit gedrukt zien staan. op zacht papier, gebonden in een boek. ik wil een ander publiek bereiken. ik wil méér. en misschien te veel.

daarom heb ik de knoop doorgehakt. ik ben begonnen aan mijn eerste boek. eindelijk. het eerste hoofdstuk is zelfs al afgerond. eenmaal gestart, kan ik gewoon niet meer stoppen. heerlijk.

maar kleine keizerin blijft er nog even. omdat ik graag dat keizerinnetje ben. omdat ik graag nog wat reacties krijg. omdat ik fijne mensen leer kennen. omdat ik zo'n goeie dingen lees bij andere bloggers. omdat ik moeilijk afscheid kan nemen.

vooral dat.

(andere top secrets volgen)

ik meen het

2007-01-05T19:25:00.000Z

mijn liefsten.

ik ben een boek aan het schrijven. daarom zal het hier misschien een beetje stiller worden. misschien ook niet. maar dan bent u tenminste gewaarschuwd. als u toevallig connecties hebt met het uitgeverswereldje, mag u mij altijd contacteren.

x
een eenzame keizerin

gij

2007-01-02T20:46:00.000Z

ge kunt ook gewoon blijven
hier bij mij
ik verstop u onder mijn bed
er is niemand die dat weet
vind ge dat geen goeie zet?
ik wel
want ik ga u missen
missen
die onverdraaglijke zoete pijn
waarom gij daar en ik hier
moest uw stede echt zo verre zijn?

laten wij er een geheim van maken
uw lange lijf geplooid onder mijn matras
bij nachte verwarmt gij mij dan
dan leg ik ‘m af, mijne jas
mijne jas van onverschilligheid
mijne rechte rug en ondoorgrondelijke blikken
weg met alle zelfbescherming
ik doe niks anders dan tranen slikken

want nee verdomme
ik ga geen scène maken
ik ga u gewoon laten gaan
ik ga u zien vertrekken
met niks dan uw schoonheid aan
want gij mijn lief
ik ga u missen
missen
die onverdraaglijk zoete pijn
waarom gij daar en ik hier
moest uw stede echt zo verre zijn?

jawel

2006-12-20T09:18:00.000Z

ik heb een blauwe plek op mijn schouder
daar, waar gij mij beet
in mijn zachte vlees terwijl ik wil
dat gij mij opeet

helemaal, van boven tot onder
proeft gij elk stukje huid
elke rilling die door mijn lichaam schiet
is een schone belofte dat gij mij morgen
nog meer aanbiedt

en overmorgen ook nog
wil ik dat gij mij bemint
dus bijt mij
merk mij
blijf bij mij
voor gij u bezint

met deze

2006-12-18T20:09:00.000Z

"why can't i sleep with my eyes open?" ik zit op de bus richting stadscentrum. rufus wainwright zingt luidkeels in mijn oren. de muziek staat zo luid dat het bijna pijn doet aan mijn trommelvliezen, maar niets kan me deren. ik sta op het punt het refrein mee in te zetten wanneer ik vanuit mijn ooghoeken merk dat een oude man me een beetje vreemd zit aan te staren. ik slik mijn woorden in, mijn opborrelende lach ook en kijk dan maar grijnzend naar buiten. "why can't i sleep with my eyes open?"

ja, waarom niet? waarom moet ik überhaupt die nood aan slapen hebben? ik wil klaarwakker zijn, vierentwintig op vierentwintig uur. als je goed in je vel zit, komen woorden moeilijker. ik kan dat als perfect excuus gebruiken voor het geringe aantal verschenen blogposts van de afgelopen dagen. het is immers een waarheid die veel schrijvers naar voor brengen: in tijden van ongeluk graaf je diep in emoties, delf je bloedmooie woorden op uit duistere grotten vol glassplinters (voel het ongemak, de pijn, het verdriet). in tijden van vreugde slorpt het lijfelijke ervaren het esthetische woordgebruik op. de energie gaat naar het ten volle beleven van het geluk.

toch zijn niet alle schrijvers het hier mee eens. er zijn er zelfs die zo ver gaan dat ze pretentieus uitroepen: "een echte schrijver brengt ten allen tijde woordkunst voort." bullshit. tom barman zegt het zo: "de enige artiest die altijd op zijn best is, is de middelmatige." ik geef hem volmondig gelijk.

ondertussen heeft de buschauffeur zijn gsm opgenomen. hij lacht mooi, de jongeman. stiekem bestudeer ik hem en ik zie hoe hij verdiept is in het gesprek, hoewel zijn ogen geconcentreerd de weg in het oog houden. hij heeft zwart haar, een bruine huid, een leuke lach. een italiaan misschien? of een marokkaan? ik kan mensen van een andere origine niet zo goed uit elkaar houden. ik vind dat ook niet zo nodig. schone mensen/mensen met een uitstraling trekken altijd mijn aandacht. maar goed, ik dwaal af. zo zie je maar, als ik me lekker voel, begin ik nogal snel te lullen. (brigitte kaandorp is daar ook erg goed in. onwaarschijnlijk goed zelfs.) gedachten volgen elkaar vliegensvlug op, terwijl ik de wereld rondom me heel scherp zie, heel intens ervaar. juist omdat al het geluk in mijn lijf met grote handen graait naar meer. méér.

wat ik eigenlijk wilde zeggen, is dat mijn hoofd vol zit met verhalen. grote verhalen. kleine verhalen. het is één filmische chaos in mijn hoofd. heel veel beelden wriemelen kronkelend door elkaar, om voorrang strijdend. die beelden bevatten alle minuscule details die de wereld maken. ik droom mensen. ik droom hele boeken. het probleem is dat ik me te druk voel om te gaan zitten en de woorden te ordenen tot een samenhangend geheel. ik huppel, dwarrel als een vrolijk boomblad door de koude lucht, dans aan de bushalte (als het nog/al donker is en er niet te veel mensen over straat lopen) met rufus wainwright of ellen allien in mijn oren, afhankelijk van mijn stemming. want ik lach sowieso stralend deze dagen. maar de ene keer is mijn lach uitgelaten - ik leef/ik hou van u, van u en ook van u - en de andere keer is mijn lach zacht, stil genietend, voldaan zuchtend.

zo blij ben ik niet dat hij vertrekt. wel ben ik blij dat ik hem heb leren kennen. een persoon die mij vollediger heeft gemaakt/maakt.

en ik ben blij. omdat ik haar heb. en haar. want zij en zij zijn mijn geluk op deze aarde. meer dan ooit ben ik me bewust van mijn persoonlijke betekenis van vriendschap. en zij en zij zijn de verpersoonlijkingen van die waarheid die de mijne geworden is.

het is maar dat ge het weet.

en met deze werp ik alle 633 woorden in uw welgevormde schoot.

racende keizerin

2006-12-13T19:54:00.000Z

volgens rik hoor ik tegenwoordig bij de bloggende bv's. en daisy noemt me een racende keizerin (nog altijd gracieus, weliswaar).

de bwards doen heel wat stof opwaaien, ook in deze contreien. toen ik ontdekte dat ik op de 19de plaats sta, kreeg ik het even heel warm. potverdekke, hoe heb ik dat gelapt?

aan mij moet u het alleszins niet vragen. ik doe mijn ding, dat is alles. en dan nog in een lelijke blogspot. maar u hoort mij niet klagen. integendeel. ik stelde als hoofdprijs een interview in de vlaamse kwaliteitskranten voor. dan kennen ze mij daar ook ineens, dacht ik. u mag dus nog altijd stemmen. zeer graag zelfs.

update: aangezien er nog een tweede en derde plaats in te vullen valt, hier enkele mensjes die nog wat stemmen verdienen.

glowbutterfly: deze jonge vrouw komt steeds lieftalliger uit de hoek. ze schrijft eerlijk, mooi, gevat en kwetsbaar.

vuur: goed, beter, best! woorden zijn een verlengstuk van deze jongedame.

afvragingen: als we rik mogen geloven, mogen we vanalles verwachten de komende dagen. ook kleine keizerin brandt van nieuwsgierigheid.

tantieris: wij herkennen onszelf in elkaar. meer uitleg is bijgevolg onnodig.

peinzend

2006-12-13T19:14:00.000Z

soms zou ik mezelf wel eens willen bezig zien. ik zou mezelf willen zien schrijven. of ik wil mezelf lezen, voor de eerste keer. ik zou mezelf eens willen zien léven.

ik
ben
een
raadsel.

de mensen met het grootste bakkes zijn dikwijls diegenen met het minste zelfvertrouwen. soms durf ik mezelf hier onder catalogiseren. ik ben een stoere madam met een schoon gezichtje en veel praat. het zou niet de eerste keer zijn dat anderen mij zo beschrijven.
als ik dat hoor, word ik altijd even stil. ik kan me nooit herinneren dat ik er stoere praat heb uitgeslagen. en geheugenverlies? nee, zó veel drink ik niet.

het is zo dat ik geen stille ben. eigenlijk ben ik constant gevat in een bel van pure verwondering over de magie van het bestaan. mét al het geluk, mét al de zever. ik wil dat delen. met iedereen die rondom mij leeft. dus ik praat, ik lach, ik omhels, ik deel.

stoer? nooit van gehoord.

het is niet zo dat ik me wrokkig voel tegenover mensen die nog niet verder keken. ik voel me ook niet beledigd. eerder een tikje... verwonderd. afvragend. want wat ik het liefste wil, is écht zijn. en mijn écht zijn, wordt blijkbaar regelmatig écht anders geïnterpreteerd.

of is het omgekeerd? zijn mijn handelingen een uiting van een onbekende soort sociaal gedrag?

is elke mens een raadsel voor zichzelf?

risicovol

2006-12-13T12:37:00.000Z

soms zijn woorden erg gevaarlijk. zoals deze week. deze decemberdagen hebben een hoge risicofactor. ik had het al snel in de mot.

woorden zijn de uiterlijke vorm van wat er zich innerlijk afspeelt, maar dat niet alleen. het zijn de concretiseringen van vage gedachten, van ijle gevoelens. van zweverigheid, dromen, verbogen realiteit.

en concretiseringen jagen angst aan. soms.

daarom hou ik misschien zo van het abstracte. een aanwezige vorm, maar niet afgelijnd. een volledig gevoel, maar toch niet geëtiketteerd.

ach. ik ben een paradox.

ik wil definties, vastigheid. om te overleven.
maar ik wil ook voorbij de uitgerokken grenzen van de gevoelswereld. zwelgen in de vrijheid van de on-structuur.

het is slechts een schijnbare tegenspraak. want het ene is inherent aan het andere.
in mijn persoon.

agressieve waterlanders

2006-12-07T10:03:00.000Z

mijn voeten zijn kletsnat, mijn sokken soppen in mijn witte botten en de blauwe jeans die ik draag heeft een vieze stadse modderrand. mijn donkerblonde haren plakken plat tegen mijn schedel en mijn ogen hangen half dicht van te weinig slaap.

ba. wat een dag. en het is nog geen elf uur, kan je nagaan.

ik heb me op deze druilerige donderdagochtend al van hot naar her gehaast. nieuwe weekendjobs in orde brengen, vergeten camera ophalen, grote mooie zwart-wit foto’s laten ontwikkelen. dat allemaal terwijl de regen neerplenst, de grijze hemel boven mij niet ophoudt met agressief haar waterlanders boven me uit te storten.

ik heb geen zin. ik heb geen zin. ik heb géén zin. niet om die 2000 woorden uit mijn pen te persen die haar creativiteit vannacht heeft achtergelaten in dromenland waar het zó veel beter vertoeven was. niet om die saaie les te volgen en kritiek te moeten aanhoren over een zin die twee regels te ver naar beneden staat of een woord dat verkeerd gekozen is. niet om die deadline te halen tegen morgenochtend. niet om sociaal te zijn, lief te doen of medeleven te tonen.

wat ik wil, is heerlijk languit op mijn bed gaan liggen, met een warm kersenpitkussen aan mijn arme koude voetjes. met de boekenspecial 06 van knack. met ‘amerika’ van martha mcphee, het meest overdonderende boek dat ik dit jaar heb gelezen. met een nieuwe afspraak in mijn agenda: nusch, theatervoorstelling van frank vercruyssen en judith davis.

maar nee. ik loop over de meir, glibberend en glijdend over natte straatstenen wanneer één of andere kerel me vanonder zijn paraplu enthousiast vraagt: "mevrouw, eet u smeerkaas?" bijna gil ik gefrustreerd: "nee!", maar het absurde van de situatie dringt net op tijd tot me door en ik schiet in de lach. terwijl míjn paraplu weggeblazen wordt door een hevige windvlaag, zucht ik eens diep. "komaan nathalie," spreek ik mezelf moed in. "nog even, en het is kerstvakantie…"

dan toch

2006-12-05T16:48:00.000Z

hoewel ik mij gaarne ver uit de belangstellingssfeer houd, ben ik uitermate vereerd mijzelf tegen te komen op de bwards-lijst.

met deze wil ik uiteraard jeroen in de bloemetjes zetten (als hij al niet verzuipt in de karrenvrachten met-liefde-gezonden bloemen). waar deze geweldige jongeman de tijd/het geduld/de goesting vandaan haalt, is mij een raadsel dat deze keer geen negatieve connotatie met zich meedraagt.

bij deze, mijn eeuwige dierbaren, moest u toevallig een minuutje tijd over hebben, en moest u vinden dat ik als woordkunstenares (het meeste van de tijd) voldoe aan uw criteria, dan bent u van harte uitgenodigd een stem uit te brengen op www.kleinekeizerin.blogspot.com.

mijn genegenheid tot u richtend,

kleine keizerin

de waarheid van het hart

2006-12-05T13:25:00.000Z

mijn lief
kom dichter
asjeblief, kom dichterbij
ik moet je iets vertellen
’t is alleen voor jou bestemd, van mij

’t is een onthulling
zoals je nog nooit hebt geweten
de waarheid van het hart als vulling
voor het gapende gat van eeuwen

de liefde is slechts toevallig
een keuze gedirigeerd door de tijd
voor je ’t weet ben je je principes afvallig
voor sommigen leidt dat tot haat en nijd

want wie wil er niet die belofte
het eeuwigdurende naïeve geloof
de ultieme hechtende gelofte
aan de hemel de mooiste regenboog

maar in ’t echt blijft er van de liefde niet veel over
en versplinteren sprookjeskastelen in de lucht
de kracht van ’t menselijk wezen is pover
eigenlijk is het leven één grote klucht

mijn lief
kom dichter
asjeblief, kom dichterbij
ik moet je iets vertellen
’t is alleen voor jou bestemd, van mij

ik sta met beide voeten in de grap van het leven
en hoewel ik graag lach
doe ik niets anders dan streven
naar de sentimentele dromen van elke dag

ik droom van jou
en vroeger van vele anderen
over niets voel ik berouw
ik vraag me af wie dat ooit gaat veranderen

want een beslissend moment zal er komen
van dwalen, twijfelen en hopen kan je niet bestaan
de tijd zal altijd blijven stromen
en voor mij kiezen met in het oog een mooie traan

een traan van diep verdriet
voor alle wegen die worden afgesloten
de traan van geluk die iedereen ziet
omdat de liefde zijn weg zoekt, onverdroten

mijn lief
kom dichter
asjeblief, kom dichterbij
ik moet je iets vertellen
’t is alleen voor jou bestemd, van mij

euh. een stokje

2006-12-03T20:36:00.000Z

wat een dilemma. lieve michael gooide me het sms-stokje toe en nu sta ik voor de keuze. neem ik het stokje aan of laat ik het links liggen?

om even heel eerlijk te zijn, zo'n stokjes zijn meestal niet aan mij besteed. stokjes stellen vragen en ik ben iemand die niet graag antwoord. of toch niet op mijn blog. hoewel de mist rond kleine keizerin soms pijnlijk dun wordt en er een glimp valt op te vangen van stil geluk, luidruchtige euforie of treurige eenzaamheid, hou ik het graag abstract. voel mijn emoties, want diezelfde emoties hebt u waarschijnlijk ook al eens gevoeld of zal u ongetwijfeld vroeg of laat ervaren, maar kén mij niet in al mijn eenvoudige dagelijksheid.

maar ach ja. stiekem vind ik het wel leuk in die mate deel uit te maken van blogland dat mensen me stokjes toewerpen. hier maakte ik er iets mooi van maar vorige keer vond ik de vragen echt te persoonlijk (sorry tantieris!) en liet ik het vragenlijstje vervagen in de tijd. deze keer krijgen jullie mij, open en bloot. (lachje)

nog een laatste ding voor ik mijn geheimen prijs geef. ik ken sms'jes een vrij hoge belangrijkheidsfactor toe. ik gebruik hen zeker ook voor praktische zaken, maar het gebeurt meermaals dat ik de beperkte woorden van een sms gebruik om een gevoel - zo mooi en teer mogelijk - samen te ballen. het zijn haast kleine geschenkjes. en uiteraard krijg ik ook graag kleine geschenkjes..

beste sms-stuurder, u weze gewaarschuwd.

"ah! staat je gsm af koningin? bel me wakker als je terug aan je telefoon bent! X" (die heerlijke nachtelijke telefoontjes toch. en of het nu koningin of keizerin is, door deze persoon ben ik altijd gecharmeerd.)
"nathalie, die reportage is echt super mooi. twijfel er nooit meer aan dat je schrijfster bent. zoen, x" (tja, krijg dit in uw inbox. het bezorgde me even een wild kloppend hartje. het was voor mij niet alleen bevestiging - die ik vaak genoeg nodig heb. het was een vriendinnengebaar. ze dacht aan mij, en wilde me laten weten dat het goed was. ze wilde het delen...)
"hij kwam met MIJ praten. hij heeft mij getrakteerd en lacht té lief. ik heb sorry gezegd. de 'goede' gedraagt zich über jaloers. dat zijn al wat doelen bereikt!" (ja mijn lieve daisy, je hangt er aan vast! ik geef het stokje alvast aan jou door want ik ben erg benieuwd naar de gevolgen van vrijdagnacht.)

even checken. wiens sms'jes wil graag onder mijn neus geduwd krijgen? deze leuke dames wil ik laten weten dat ze in mijn gedachten zijn, deze toffe madam mag er eens over peinzen en deze lieverd met de krullen in haar haar mag van mij ook kleur bekennen.

daar se. tevreden? wat een voyeurisme is dit toch eigenlijk. ik ben er nu al zeker van dat ik me volgende keer niet zo makkelijk zal laten overhalen. ik stel me de vraag of deze materie echt zo interessant is. misschien stof voor een stokje?

oproep

2006-12-03T11:08:00.000Z

toch even dit tussendoortje.

het liedje 'ijsbeer' van jacko-bond is geselecteerd voor de demopoll van studio brussel.
(hiep hiep hoera!)

daarom zou ik aan u, mijn allerliefste lezer, allerliefst willen vragen of u eens wilt doorklikken naar de demopoll en allerliefst wilt stemmen voor 'ijsbeer'...

niet alleen omdat ik jackobond zo graag hoor , maar omdat zij wel écht goed zijn.

u erg erkentelijk zijnde,
kleine keizerin

.

2006-12-02T20:46:00.000Z

ik/jij val(t) voor jou/mij.

kies dan zelf

2006-12-02T20:05:00.000Z

de voorbije zeven dagen hebt u het zonder mijn woorden moeten stellen. ze waren er niet, de kleine keizerinwoorden. nathaliewoorden genoeg, maar die waren te persoonlijk, te concreet, niets verhullend en confronterend. soms is het nodig om even bij mezelf stil te staan. soms is het nodig om in mijn labyrint van reële verlangens, angsten en naïeve dromen te verdwalen om dan een uitweg te vinden. een rustplek, een kortstondige pauze die me naar mijn volgende levensdwalen leidt.

er is veel gebeurd in die vluchtige uren van vorig weekend en afgelopen week. eeuwig onbeantwoorde vragen als ‘wie ben ik?’, ‘wie wil ik zijn?’, ‘waar ben ik toe in staat?’, ‘waar sta ik in dit bedwelmende leven?’, ‘wat wil ik in de toekomst?’, ‘wat is bepaald, wat is met het met lot verbonden en wat is toevallig?’ kregen een stukje antwoord toebedeeld.

niet zomaar. op mijn eentje zeker? dat had u gedacht.

vorig weekend bracht ik twee intense dagen door op het ‘kies dan zelf’-weekend. een weekend voor jongeren (mensen met een jong hart). een weekend waarin je terugkeert naar je eigenste ik, jezelf opnieuw ontdekt, déélt met anderen, lacht, huilt en ervaart.

het was goed dat mee te maken. de onrust en chaos, inherent aan mijn persoontje, zijn voor even geordend. er is een structuur ontstaan in de verwarring waar ik zo trots op ben. ik ben een beetje gegroeid. ik heb ontdekt dat ik echt lief kan zijn voor anderen die het nog veel moeilijker hebben dan ik. misschien aarzelend lief, maar overtuigd. met volle medeleven en geconcentreerde aandacht. de verhalen van anderen hebben me stil gemaakt. met verwondering keek ik naar de kracht van samen beleven en even stapte ik uit de jachtigheid van dagelijkse verplichtingen om bij het zijn terecht te komen.

de te halen deadlines van een laatste jaar journalistiek eisten de laatste dagen dikwijls mijn aandacht op. toch heb ik tijd gemaakt om enkele mensen op te zoeken die speciaal voor me zijn. gewoon omdat ik het belangrijk vond hen te laten weten wat ze voor mij betekenen. de woorden die gezegd zijn en de warme omhelzingen hebben me een oprechte glimlach en glanzende ogen gegeven.

dus hier is kleine keizerin terug. nog altijd klein, maar toch een beetje groter.

noodzaak

2006-11-23T21:42:00.000Z

ik wil dansen
dansen op lichte tonen die door mijn lichaam zweven
ik sluit mijn ogen
voel de beats bezit nemen van mijn hart

het zijn de enige momenten
de énige
dat ik alles vergeet
de wereld is slechts een waas
wanhoop vervlogen
liefde vervaagd

sommige nachten zijn voorbehouden
aan mezelf
aan mijn lichaam
het is een nood me af en toe over te leveren
aan de grillen van
huppelende donderbeats
slepende trillingen

het is
bevrijding

geef mij een nacht
vol uitzinnig bewegen
soepel glijden tussen lichamen
zoet zweet
zwiepende haren

het is
vrijheid

(of hoe ‘the knife’ door mijn bloedbanen zindert/door mij heen snijdt)

god is een goeie jongen

2006-11-21T21:06:00.000Z

"de mens is een organisme." zeg je. "een chemische toevalligheid van de natuur. een chemische toevalligheid die moet overleven – en zich dus voortplant."

ik kijk raar op. "hoe bedoel je?" vraag ik. "de mens is een organisme dat moet overleven?" die eerste woorden van jou zijn in strijd met het hele denkwezen dat ik me heb eigen gemaakt – en dat ik van thuis heb meegekregen.

"en zingeving?" ik hou mijn hoofd een tikje schuin en wacht op een antwoord. dit vind ik leuk. filosofische gesprekken die de potentialiteit in zich dragen om onbegrijpelijke wartaal mét een boodschap te worden.

"zingeving is een hulpmiddel van het organisme om te overleven. het is perfect wetenschappelijk verklaarbaar. zingeving is een chemische reactie die ontstaat in de cellen van het organisme. de mens moet overleven, maar heeft twee soorten behoeftes: de lichamelijke en de geestelijke. de lichamelijke behoeftes worden vervuld door (lekker) eten, de geestelijke behoeftes door het geloof in liefde, een religie, een levensdoel. zingeving heet niet voor niets zin-geving. de mens, het organisme, geeft zelf zin. het wordt niet voor hem gedaan. het is een overlevingsmechanisme."

ik denk na. mijn brein is verwoed naar tegenargumenten aan het zoeken. ik noem mijzelf niet bepaald religieus. op mijn etiketje staat ‘christen’ omdat ik toevallig (of niet zo toevallig?) geboren ben in een katholiek gezin waar de traditie van doopsel en vormsel is gevolgd. maar voor mij zijn alle religies even goed. toch voel ik diep vanbinnen dat er een grotere kracht is. een intens licht (figuurlijk op te vatten) waarin leven ‘een moederschoot’ heeft.

de uitleg die deze jongeman geeft, klinkt echter te plausibel om te weerleggen. uiteindelijk is mijn gevoel vaag en ongrijpbaar. ik kan het niet halen tegen zijn simpele, toch briljante logica. "hoe vul jij je overlevingsmechanisme dan in?" probeer ik te achterhalen. ik moet toegeven dat ik geïntrigeerd ben door deze jongeman.

hij moet nadenken over mijn vraag. "ik heb geluk dat alles geworden is zoals het is." zegt hij na een stilte. "het leven is zalig, complex en toevallig. het leven is kijken naar alles en alles nooit helemaal begrijpen. het denkgenot is een belangrijke factor van het mechanisme. genieten een andere. vergeet nooit te genieten. als je stopt met genieten van het toevallige leven, hou je op te bestaan. je kwijnt weg want je geestelijke behoefte wordt niet voldaan. het is allemaal een mooie puzzel, perfect passend. god," besluit hij, "is een goeie jongen."

verbijsterd blijf ik achter. beweren dat zingeving een chemische reactie is, noodzakelijk om te overleven. en met overtuiging zeggen dat god een goeie jongen is.

misschien weet hij niet half hoeveel waarheid er zijn woorden schuilt.

.

2006-11-21T19:29:00.000Z

ik vraag me soms af waarom ik zo intens leef. geeft de labiliteit van mijn persoon me de contrasten die nodig zijn voor het diepe ervaren van lichtheid en duisternis?

foto: guillaume carels

allé dan

2006-11-20T15:31:00.000Z

op vraag van dramoghe, een linkje naar haar site!
het was voor mij gelijk een manier om ook eens uit te zoeken tot welke 'groep' ik behoor. en ja hoor: with 16 links in the last 180 days, technorati places kleinekeizerin.blogspot.com in the middle authority group.

gnagna, altijd leuk om te weten.

open brief

2006-11-20T08:05:00.000Z

aan mijn dierbaren,

enkele dagen geleden werd er mij bij drs. johan arendt happolati gevraagd waarom ik geen hoofdletters gebruik in mijn schrijfsels. ik verwees toen naar 'stijlbreuk', een stukje dat ik in april schreef om mijn standpunt duidelijk te maken over het gebruik van hoofdletters en de befaamde drie puntjes (...).

ik neem even een alinea over:
"dat ik niet van hoofdletters houd, was waarschijnlijk al opgevallen. ik vind ze meestal grof en lomp, een beetje extraordinair soms, alsof het grammaticaal van belang is dat elke eerste letter van een zin wordt benadrukt. het einde van een zin wordt aangegeven door een punt, een vraag- of een uitroepteken. waarom dan het begin van de volgende zin nog eens kenmerken door een grote letter? zin-loos.
het gebruik van een kapitaal is in mijn literaire wereld enkel toegestaan bij een woord dat ik in de belangstelling wil plaatsen."

aan deze eigenzinnigheid die mij graag typeert, is in die tijd niet overdreven veel aandacht geschonken. enkele reacties, een paar bedenkingen, maar het werd aanvaard. waarschijnlijk dachten de meesten: "ach, laat haar doen."

deze heer echter, en ook litje en mamacarla trokken een discussie op gang en even werd er serieus getwijfeld aan het aanvaardbare van mijn eigenzinnigheid. ik dacht dat we het eens waren geworden, maar blijkbaar bestaan er toch nog enkele hindernissen.

ik zal u vertellen, mijn besten, dat mijn weigering om hoofdletters te gebruiken al ontstond in de middelbare school. toen ging dat gepaard met het dragen van erg kleurrijke kleding, heel wijde broeken, felle wereldwinkeltruien en ongekamd haar. ik zocht in die periode manieren om de wereld te duidelijk te maken dat ik uniek was. ik was erg onzeker (die onzekerheid overvalt me nu nog geregeld, maar op termijn leer je met alles leven), maar in plaats van me te verstoppen in een eenzaam hoekje, liet ik overal mijn stem horen. omdat ik altijd een slimme leerling ben geweest en literatuur mijn grootste passie is, leerden de leerkrachten me heel snel kennen. waar een jong rebels meisje anders teruggefloten zou zijn, werd ik met open armen ontvangen. er werd geluisterd naar mijn ideeën, mijn meningen.

ik wist toen al dat ik later/in de toekomst iets met kunst wilde gaan doen. ik verwoordde het ooit in een opstel : "woorddanseres wil ik zijn. ik wil dansen op de kartelige randen van gevaarlijke woorden, balanceren aan de afgrond van verbijsterende zinnen."

en daar zit het nu juist. ik beschouw woordgebruik niet als iets vaststaand, ik beschouw woordgebruik en het vormgeven van een tekst als kunst, als een artistiek iets waar mee gespeeld kan worden, geïmproviseerd. ik ben die woorddanseres die woorden naar haar hand zet, kiest welk uitzicht ze hebben en een sfeer probeert mee te geven die uitzonderlijk en excentriek is.

de meesten onder jullie weten dat ik in mijn laatste jaar journalistiek zit. daar schrijf ik hopen reportages, verwerk ik interviews, vorm persberichten om tot degelijke nieuwsberichten et cetera. uiteraard gebruik ik daar correct en traditioneel nederlands, tot aan de hoofdletters toe. dus wees gerust, ik kan het (en zelfs nog niet zo heel erg slecht). maar hier in mijn ivoren toren bepaal ik hoe ik mijn kunst vorm geef.

zo onduidelijk is het trouwens volgens mij niet. het is een kwestie van gewoonte. aangezien mensen snel vastgeroest raken in gewoontes, kan ik begrijpen dat het even wennen is. maar nieuwigheden zijn niet altijd slecht. in dit geval ben ik van mening dat deze nieuwigheid, ontsproten aan mijn vreemde kronkels, enkel bijdraagt tot mijn persoonlijke stijl.

mijn allerliefste groeten,
kleine keizerin

voldoening

2006-11-19T13:50:00.000Z

een tijd geleden interviewde ik riet muylaert, de zangeres van jackobond. toen ik na enkele uren bij haar vertrok, was ik oprecht gelukkig. ik dacht die avond: "zij staat in het leven zoals ik in het leven wil staan. in de toekomst."

ik zoek nog een manier om het interview online te krijgen, het is zeker de moeite waard. het is een herkenbaar verhaal voor mensen die met kunst bezig zijn. met woord, zang, beeld, wat dan ook! het is het verhaal van een vrouw die gevochten heeft voor haar dromen en er zo enkele van in vervulling ziet gaan.

een citaat:
"ik zou heel graag idealistisch zijn, maar ik kan dat niet goed. in alles zie ik nostalgie. dat pakt mij en ik moet er over schrijven, het moet van mijn hart. ik wil wel optimistisch doen, maar er zit veel verlangen onder. een reëel verlangen. ik verlang naar al wat is en ervaar die dingen ook, maar de vergankelijkheid maakt dat het altijd weer een verlangen wordt."

en nog eentje (dit zei ze op het einde van het interview. het gaat over de nieuwe liedjes van jackobond, die een stuk vrolijker zijn dan de vorige):
"ik evolueer, jackobond evolueert. zolang er maar mensen in de zaal zitten die zich herkennen in mijn liedjes. dat is het belangrijkste. en dat ik kan blijven zingen natuurlijk. dat ik binnen een paar jaar zeg: "ik ben riet. riet van jackobond." en dat iedereen dan weet dat wij een gevestigde waarde in de nederlandstalige muziek zijn."

en ik ben er zeker van dat de mensen dat binnenkort gaan weten. ik ben er alvast helemaal weg van. rep u naar www.jackobond.be en luister naar de nummers die deel uitmaken van het project 'en ik wou nochtans niet over de liefde zingen'. rep u naar www.myspace.com/jackobond en verplicht uzelf te luisteren naar 'doe alsof ge thuis zijt'.
laat u maar betoveren en vergeet het nooit meer!

ik maakte die dag ook een reeks foto's van deze schone madam, hier enkele pareltjes, alstublief:

ja, ik ben schrijfster

2006-11-19T11:27:00.000Z

"this morning, she wants to get straight to work without risking exposure to nelly's bargainings and grievances. it could be a good day; it needs to be treated carefully."
virginia woolf - the hours (michael cunningham)

it needs to be treated carefully.
het is een gevoel dat me kan overvallen. als ik wakker word, of op de bus zit, door de stad dwaal, lessen volg. plots voel ik de woorden zitten, krijgen ze een driedimensionale vorm. het wordt een levend verhaal dat zichzelf schept en exponentieel groter wordt. ik heb altijd een klein notitieboekje en een pen op zak. als de zinnen me bestormen, kribbel ik ze neer. ze moeten vastgehouden worden, fantasie is immers opgebouwd uit een uiterst ijle materie. als schrijfster moet je de momenten waarin woorden verschijnen met zorg behandelen. het is je kostbaarste bezit. de schat die je opdelft uit de grotten van je onderbewustzijn.

in september dit jaar heb ik voor de eerste keer met overtuiging in het hart kunnen zeggen: ik ben schrijfster. het is écht aanwezig, in mij. het is geen droom maar een reëel verlangen. een verlangen dat in de werkelijkheid gestalte krijgt.

het was halverwege september. de zon was warm en bezwangerde de lucht met gloeiende gouden vonkjes die onze huid bruin kleurde. ik was samen met een heel dierbaar persoontje op reis en ik kan u vertellen, de magie van onze week samen zal ik koesteren tot het einde mijner dagen. we droomden van praag, marrakech, porto en andere schone steden maar uiteindelijk belandden we - beiden met een veel te zware trekkersrugzak op onze tere meisjesruggen - in onze eigenste ardennen. een verslag van onze vakantie zal ik u onthouden, wat ik u wel wil meegeven is dat vriendschap (ja, verdomme) het meest essentiële onderdeel van het leven is (u hoort mij niet zeggen dat deze band boven een liefdesrelatie staat, per slot van rekening is het van het allergrootste belang dat u met uw partner een innige vriendschap opbouwt).

stel u voor: een klein tentje aan de oever van de lesse, badend in de namiddagzon. daarvoor een groot indisch laken met twee meisjes er op. het ene meisje ligt neer, haar ogen gesloten. ze heeft een sigaret in haar rechterhand en blaast de rook zachtjes uit. het andere meisje zit naast haar. ze leest voor uit een boekje (mieke maaike van boon is u wel bekend, neem ik aan?). kabbelend water en ritselende bladeren op de achtergrond.
daarna, een flesje wijn. de twee meisjes praten met elkaar. over hun leven. hoe ze geworden zijn wie ze zijn. wat in de toekomst ligt. hun dromen en wat realistisch is. ze geven elkaar vertrouwen en hoop.

daar is het dat ik kon kijken naar mezelf. samen met haar durfde ik langzaam zoeken naar de echte nathalie. het was een tijd dat woorden rijkelijk vloeiden, gedachten zich logisch aaneenschakelden. elke zin opende een nieuwe poort, de mogelijkheden breidden zich eindeloos uit. in de kracht van deze ervaring heb ik voor het eerst luidop gezegd: ik ben schrijfster. ik dénk als een schrijfster.

er is geen weg meer naast. en dat - zal u geweten hebben.

"try to remember

the kind of september

when the days were slow

and oh, so mellow"

(the temptations)

verlangen

2006-11-18T22:25:00.000Z

ik heb een boekje op zak
met daarin geschreven
de mooiste momenten van mijn leven
opgeteld bij elkaar
(als relikwieën op een altaar)
is het geluk de som van deze dingen
en zo kom ik bij u liefde bedingen

want het is nu of nooit
binnenkort ben ik mijn boekje kwijt
ge verliest altijd wat u ’t dierbaarste is
dat is een bewezen feit

dus sta ik voor u deur
hoewel ik eigenlijk niets wil
maar please, staat daar niet zo stil
ik vond een cubaanse cent, een oude
toen ik door ’t stad strompelde, in de koude
in de motregen liep ik terwijl ik aan u dacht
aan u schone lijf, u stem en u lach

luistert naar mij
ik heb u iets te vertellen
er is een beest mij aan het kwellen
dat beest heet verlangen
‘t blijft boven mijn hoofd hangen
zwierend aan de levensboom
nee, ’t is allemaal deel van een droom

eigenlijk bestaat gij niet helemaal
of laat ik dat toch niet toe
maar soms wordt mijn bescherming moe
is mijn schild slechts vel over been
zo dringt ge door de muren heen
ik word zwak, zo zwak als mijn vlees
en ik schreeuw om jou, ik schreeuw mij hees

de keuze is niet aan jou en niet aan mij
er is geen pad dat te volgen valt
laat ons zoet verdwalen in de mist
tot de tijd boven ons samenbalt

want dat gebeurt
binnenkort ben ik mijn boekje kwijt
ge verliest altijd wat u ’t dierbaarste is
dat is slechts levenswijsheid

voilà

2006-11-15T09:39:00.000Z

dit is mijn honderdste post. ben ik nu goed bezig?

tweeluik

2006-11-14T10:01:00.000Z

de twee laatste stukjes vormen samen een tweeluik. ik had ze graag naast elkaar gezet, zodat het contrast tussen zwijg en spreek nog duidelijker was geweest.

ik wil hier graag nog even bij vermelden dat ik mijzelf artistieke vrijheid gun in de teksten die ik neerpen. mijn leven is mijn inspiratiebron, maar het is op geen enkele manier de bedoeling dat ik iemand kwets met mijn woorden. de situaties die ik beschrijf zullen nooit letterlijk uit het leven gegrepen zijn omdat ik probeer de emoties universeel te maken.

toch kan ik begrijpen dat sommige stukken verkeerd geïnterpreteerd kunnen worden. ik beloof in de toekomst mijn best te doen daar meer rekening mee te houden.

spreek

2006-11-14T09:59:00.000Z

spreek
spreek gij lieve
want ik heb u onrecht aangedaan
ik was verblind door verlangen
ge hoeft daar niet te blijven staan

ik kom naar u toe
ik kom het zwijgen verbreken
’t zal nooit meer worden zoals het was
maar laten we dat even vergeten

de tijd is voortgegaan
ik heb mijn wereld te huur gezet
al het goede was vervaagd
misschien heb ik op het verkeerde gewed

want natuurlijk mis ik u
liefde is niet zo snel verdwenen
maar toen ik begon in te storten
nam ik gelijk de benen

spreek
spreek gij lieve
want ik heb u onrecht aangedaan
ik was verblind door verlangen
ge hoeft daar niet te blijven staan

ik rende/nog nooit heb ik zo hard gerend
buiten adem bleef ik in duisternis zitten
tranen verwerden tot wrok en woede
het laatste vocht kwam de duivel oplikken

in de volle pijn van het verlies
heb ik geprobeerd u te haten
u slechter te maken dan ge zijt
omdat ik mij weer in de steek voelde gelaten

spijt is er altijd geweest
ook al komt het uitgesprokene te laat
toch moogt ge gerust weten
dat gij mij helemaal niet koud laat

spreek
spreek gij lieve
want ik heb u onrecht aangedaan
ik was verblind door verlangen
ge hoeft daar niet te blijven staan

zwijg

2006-11-13T08:09:00.000Z

zwijg
zwijg gewoon
gij richt alleen maar schade aan
neemt ge dan zo graag wraak?
wat doet ge mij toch aan

eerlijk is eerlijk
ge zag mij niet meer staan
terwijl ik slapen wilde naast u
met slechts uw liefde aan

nog voor wij elkaar liefhadden
wist gij dat ik de juiste niet was
toch hebt gij mij aangeraakt
vertrouwen is van glas

ge hebt het glas gebroken
en twee dingen fout gedefinieerd
liefde en vriendschap zijn niet 't zelfde
dat heb ik nu wel geleerd

zwijg
zwijg gewoon
gij richt alleen maar schade aan
neemt ge dan zo graag wraak?
wat doet ge mij toch aan

wij hebben dingen verkeerd gedaan
spijt komt altijd te laat
maar ge had duidelijker moeten zijn
dat had u ook gebaat

want nu zijt ge beide kwijt
mijn liefde en mijn vriendschap
ge spreekt verbitterd dat vrienden dit niet doen
troost u, het was voor mij ook een klap

dus zwijg
zwijg gewoon
gij richt alleen maar schade aan
neemt ge dan zo graag wraak?
wat doet ge mij toch aan

en u?

2006-11-13T07:05:00.000Z

aaah. boekenbeurs 2006 is weeral voorbij. maar ze gaat dan toch de geschiedenis in als de boekenbeurs waar ik me het meeste geamuseerd heb.

gewapend met professionele apparatuur gingen daisy en ik op jacht naar de tofste namen om onze reportage mee te vullen. toegegeven, het geeft een kick om rond te lopen met een digitale reflexcamera én solid state. je duwt gewoon iedereen die grote microfoon onder zijn neus en vraagt eens poeslief of je enkele vraagjes mag stellen. tel daar de lieve *ster*oogjes van daisy en mijn zwoele glimlach bij op en - klaar is kees!

bart moeyaert was de liefste van allemaal, stefanie planckaert (ze heeft zelfs geen eigen website) kwam helaas een beetje dom over (ach ja) en patrick lagrou is absoluut één van de sympathiekste jeugdboekenschrijvers (met de leukste site).

tom lanoye is echter met de prijs van de dag gaan lopen. slechts enkele minuten nadat de koning bij hem passeerde, zette hij ons naast hem, verontschuldigde hij zich bij zijn publiek - hij had een belangrijk interview te geven - en onderhield ons een hele tijd met zijn verfrissende ideeën.

en uiteraard... mocht deze schone tekenaar er niet aan ontbreken.

.

2006-11-09T21:58:00.000Z

jouw afwezigheid is door me heen gegaan
als een draad door een naald.
alles wat ik doe, is met die kleur gestikt.

w.s. merwin

mijmerend

2006-11-08T17:32:00.000Z

ik beschouw dit plekje op internet - mijn ivoren toren - steeds meer als een ruimte waarin ik mijn gedachtekronkels, hersenspinsels en levendige beelden kwijt kan.

het droppen gebeurt noodzakelijkerwijs, anders druipen de creaties uit mijn brein en tasten ze de functies aan waardoor ik dagelijks normaal kan functioneren. (begrijp mij)

het is niet zo dat ik verslaafd ben aan bloggen op zich. ik ben meer een woordverslaafde. graag had ik een plekje gehad in de stad - mijn stad, de scheldestad, A. een grote muur, een piepklein pleintje waarop ik me kan uitleven met tekst, natte verf op een verweerde muur, een ruwe schildering, een zeggend beeld. mensen die zich voorbij haasten, stelen een enkel woord waar ze even mee op stap gaan. een eenzame wandelaar blijft hangen bij een paar herkenbare zinnen. zijn hondje snuift de geur van dromen op. een jong koppel draalt bij de woorden over liefde. een kwaad meisje voelt zich getroost omdat ze niet de enige teleurgestelde is.

en plekje in de stad... ja, dat zou ik pas mooi vinden.

"kom, we wandelen even langs het kleine keizerin-pleintje."

sprookjeswereld ?

2006-11-08T17:12:00.000Z

onder het wateroppervlak

ligt een wereld waar wij

geen toegang tot hebben

(of hoe ik in de ardennen een uur lang op een rots in de rivier zat)

koffie met melk

2006-11-08T15:25:00.000Z

hoe heet de kleur van zwarte koffie met romige melk?

niet alleen de kleur van koffie verandert als je er melk bij doet. ook de structuur van het warme vocht wisselt. zwarte koffie is glazen vloeibaarheid, glanzend en diep. ze glijdt glad langs de wanden van je tas.

koffie met melk is troebel, ondoorzichtig. kabbelend likt ze de randen, de sierlijke gratie van zwart goud vergetend.

helaas

2006-11-06T22:03:00.000Z

toeval wil dat mijn ogen dichtvallen
dat mijn gedachten slechts wazige schimmen meer zijn
toeval wil dat een liedje me aan jou doet denken

toeval wil dat ik aan jou moet denken

toeval moesten ze afschaffen
het doet je struikelen en vallen
verwondt je huid
en scheurt je aan flarden

toeval wil dat ik van jou geen genoeg kan krijgen

verstoppertje

2006-11-02T19:57:00.000Z

gij daar
kruipt niet weg in dat donker hoekske
lieve kleine

ik beloof u graag te mogen
ook al is het onmogelijke niet bindend
de mens is nu eenmaal tweeslachtig van geest

.

2006-11-02T19:27:00.000Z

wij vinden het erg leuk elkaars tijd te vullen.

vuur

2006-10-27T17:48:00.000Z

aan mijn liefste.

aan mijn liefste wensbeeld
mijn liefste verlangen
mijn liefste ik en mijn liefste gij.

ik verdwijn.
ik ga weg.
ik verijl.

ik vertrek helemaal naar nergens,
mijn liefste,
om gij en niemand te hoeven zien.

ik neem alleen mezelf mee, mezelf en alle verroeste pijnen, half verkauwd leed en te oud zeer.
ik neem alleen mijzelf mee, en een beetje te veel van jou.

opfikken ga ik al dat brandhout doen. een reuzevuur, met likkende rode vlammen en een kern van brullende kwaadheid. op de smeulende resten van wat was, zal ik bevrijd stampen.

kijkend naar de assen van wat was, zal ik intens hopen dat het vuur mij heeft geblust.

en zodoende zit ik de komende week in de ardennen.

tja

2006-10-27T06:29:00.000Z

waarom, ooh waarom ben ik zo verrekte ambitieus en toch zo niet-te-geloven lui?

deze combinatie nekt me, wringt mijn leven uit, achtervolgt me alsof ik een geniepige dief ben die een stukje universum stal.

.

2006-10-26T09:23:00.000Z

"girl, you are to me
all that a woman should be"

atlantic starr - always

het moet toch heerlijk voelen zo'n vrouw te zijn.

regendruppels

2006-10-26T09:02:00.000Z

gisteren was het veertien jaar geleden dat mijn broertje gestorven is. het is elk jaar vreemder om te beseffen dat ik nog een broer en een zus zou hebben kunnen rondlopen hier in huis. elk jaar polijsten de herinneringen zich meer en meer. ze worden rond als een glazen bol, glanzend - en doorzichtig.

een stuk toekomst is fel afgekapt, mogelijke levensdingen verloren hun potentialiteit. het is een blinde afwezigheid. ze is er. maar je ziet ze niet. en soms verbeelden ze zich plots op een brute manier, zoals gisteren..

moment

2006-10-26T08:47:00.000Z

het meisje zit aan de tafel, haar hoofd rustend op de palm van haar hand. ze staart voor zich uit, haar ogen glazig, een wereld spiegelend ver van hier. verzonken in haar eigenste zeeën van beleving tikt ze met haar nagels op het tafelblad, haar adem vermoeid uitzuchtend.
een jongen komt binnen en ziet haar donkere silhouet, scherp afgetekend tegen de grote zonverlichte ramen. voor hij het weet, staat hij voor haar tafel. dan aarzelt hij. met schorre stem en iets te luid dan zijn bedoeling was, zegt hij: "hey!"

het meisje schrikt op, een roze blos schiet naar haar wangen. haar lippen trillen een beetje als de korte harde klank van "hey" uit haar mond schiet. de jongen schuift met een schrapend geluid de stoel met ijzeren poten van onder de tafel en gaat zitten.

"hoe gaat ' t?"

zij weet niets te antwoorden. met een ruk is ze terug in haar lijfelijkheid beland en haar woorden zijn een tel vervaagd. langzaam spreekt ze zacht: "je bent nogal abrupt mijn wereld binnengevallen met die vraag. ik moet er even over nadenken..."

het meisje zwijgt.

van kleur verschoten

2006-10-25T18:39:00.000Z

daarnet kreeg ik even de schrik van mijn leven. ik probeerde 'kleine keizerin' te openen en het lukte niet... een brok ellende stuwde zich omhoog langs mijn slokdarm om net niet tot ontploffing te komen in mijn keel. ik werd er zelfs een beetje misselijk van, visioenen van een gehackte blog bewogen zich voor mijn geestesoog en "néé !" gilde mijn geest. "verdomme." mompelde ik, naarstig proberende kalm te blijven. maar na ongeveer vijf minuten waren die mompelende decibels echter ferm de hoogte ingeschoten.

u moet weten, ik heb geen back-ups. en natuurlijk heb ik de stukjes tekst die me nogal nauw aan het hart liggen (zoals the path of excess leads to the tower of wisdom, duistere droom of
something i don't understand) al vereeuwigd, glanzend zwarte inkt op glad wit papier. maar toch, het is het idee dat telt, niet waar? net nu ik eindelijk de tijd heb genomen om zo'n teller op mijn blog te plaatsen, ik een idee begin te krijgen van het aantal bezoekers per dag (wat erg goed blijkt mee te vallen, daarvoor dank) en ik op die manier al enkele fijne blogcollega's heb ontdekt (zoals bijvoorbeeld jwl, indigo, prinses prieeltje en omdat ik van me hou), zou alles in het honderd lopen, in het water vallen, verbranden, versnipperen, verkolen, vergassen, verwelken, verkommeren, verdrogen en vergaan.

misschien wil buurtgenoot michael me het hele principe eens uitleggen? met euh, een kan bangelijke als gezelschap?

zo vult u uw dagen op een aangename manier

2006-10-23T16:13:00.000Z

omdat tijd nu eenmaal gevuld moet worden, zoekt de mens zich allerlei bezigheden die passen in hun profiel. want naast op gepasten tijde een taske koffie, dagelijkse beslommeringen, de nieuwste sensaties op tv en een warm bed dat u 's avonds opwacht (dan nog liefst met een ander warm lijf), zijn er uiteraard een aantal dingen waar u niet aan ontkomen mag. hier alvast de eerste drie van mijn lijstje:

labo laboesj, het theater met een hart voor tekst en een zwak voor het onzegbare, staat vanaf 9 november 2006 opnieuw op de planken met 'rauw', een fascinerend theaterstuk geschreven door bob selderslaghs. griet de wolf, griet dobbelaere en bob zelf gingen in maart in première en gezien het succes...is er nu de herneming.

riet muylaert, de bevallige zangeres van jackobond, komt 3 november samen met haar groep naar buster (kaasrui, antwerpen, gratis inkom). niet te missen!

brecht evens, een leuke getalenteerde striptekenaar, brengt zijn tweede strip 'vincent' uit. hij won met 'een boodschap uit de ruimte' al de strip debuutprijs 2005 van de v.o.s. en sleepte ook de jaarlijkse cjp-prijs (het jong!) in de wacht. nu te verkrijgen, nu te lezen.

schandelijk overschreden

2006-10-22T09:50:00.000Z

als je vanuit de verte naar me kijkt, verijs ik even. niemand ziet het. maar mijn ogen sperren zich open, een lichte schrikreactie. mijn handen zweven in de lucht, bevroren in het verleden.

hard en ongenaakbaar wil ik zijn.
ondoordringbaar.
ik wil zeggen:

je weet toch wel
jij die niets meer betekent
je beheerst nog mijn stemmingen
maar niet meer mijn hart

je kans is verkeken
je hebt ze te laat gegrepen
ik sta te bibberen in de kou
maar ik begin opnieuw
en zonder jou

ik draai me om.

kijk niet naar mij.

het overvalt me weer, zo plots.
ik wil je zien. terug bij je zijn.
alle woorden uitwissen die tussen ons zijn gezegd.

jouw verleden vergeten.
het mijne in nietszeggende stukjes breken.

maar de grens is bereikt
en schandelijk overschreden
ik heb te veel tol betaald
de liefde is overleden.

lees mij

2006-10-18T18:54:00.000Z

ik ben geboren in een boek
gebundeld tot mijn leven
maar ik zie enkel witte bladen
ik sta te beven

waar zijn de woorden
waar zijn mijn verhalen
altijd opnieuw
kan ik alleen maar verdwalen

een leegte
uitgestrekt zover als jij bent
toch hoopvol niets omarmend
ik was nooit verwend

een nieuwe witte pagina
ik durf niet te schrijven
het hangt vormeloos in de lucht
je gaat me beklijven

nieuws uit de ivoren toren

2006-10-17T20:42:00.000Z

niets te vertellen vandaag.
maar wel blij geweest.
geen inspiratie om mooi te schrijven.
alleen zin om niets te doen.
en een beetje blij te zijn.

als een schrijver op een dag geen woorden meer vindt. gaat hij dan dood?
als een schrijver op een mooie dag de woorden voor zich uit ziet fladderen, hij springt en roept, loopt er achter aan. maar de woorden vliegen hoger en hoger. bezorgen hem de tantaluskwelling van zijn leven. blijft hij dan leven?

woordvolgorde, zinsstructuren, spaties, komma’s en punten zijn wederom bewust gekozen. na een journalistieke discussie te hebben gehad over het wel of niet toepassen van kunstzinnige vrijheid op woorden, heb ik (wederom) voor mezelf vastgesteld dat ik lak heb aan regels. en ze graag aan mijn laars lap. zodoende.

misschien gaat de kleine keizerin verhuizen. ik ben uit mijn ivoren toren gegroeid.
misschien zoek ik een nieuw huisje. een houten huisje op palen, boven de rivier.
of een klein kasteeltje, met veel torentjes en haarden.

misschien.. misschien is een woord met veel ruimte in zich. als ik 'misschien' zou schilderen, zouden de lijnen heel vaag zijn. de kleuren licht, maar de spanning voelbaar onder die éne felle penseelstreek.

lome zondag

2006-10-15T17:46:00.000Z

ik ben een dwaas
die leeft van idealen
ik ben een dwaas
die leeft in het oog van de storm

de kwellingen/dromen van mijn ziel
ontsluieren zich telkens
tot nieuwe onwaarschijnlijkheden

er zit een slang onder mijn huid
zij vernieuwt mijn leven
op bizarre kruispunten

altijd opnieuw
reïncarneer ik
in mezelf

klop maar op de deur
die de mijne is
als jij het bent
zal ik opendoen

.

2006-10-11T19:56:00.000Z

ik wil stoppen met denken. en ook zou ik graag even stoppen met voelen. het moet een hele geruststelling zijn je hele lijf te laten wegzinken in een kortstondig moment van zoete vergetelheid.

vertrouwen is een woord dat zijn betekenis ergens heeft laten slingeren. nu kijkt ie over z'n schouder en vraagt zich af waar 'm die heeft gelaten. hoe kon hij toch zo slordig zijn?

altijd te laat. of te vroeg, maar dan te weinig zeggend.

de enigste manier om te ontkomen aan verwoesting is een persoonlijke uitputtingsslag. elke dag, elke nacht, elke minieme seconde volproppen met dingen die je altijd hebt willen doen, maar waar je nooit de moed voor had. alleen zo creëer je een behoefte aan slaap, de noodzaak om weg te glijden in een grillig dromenland vol absurde dwaasheden.

goddeloos 2

2006-10-02T13:25:00.000Z

een tijd geleden vroeg iemand me om eens een liedjestekst te schrijven. het leek me meer dan absurd - hoewel muziek de grond van mijn bestaan is, ben ik net zo muzikaal als het achtereind van een varken (of zoiets in die aard). toch bleef het door mijn hoofd spoken.

ik schrijf graag heel uitgebreid, met veel ingewikkelde abstracte verwoordingen die je mee de diepte insleuren. een liedjestekst weet daarentegen in heldere, compacte bewoordingen een emotie, een gebeurtenis te vatten.

gisterenochtend werd ik wakker met een hele strofe in mijn hoofd. zomaar, uit het niets was het daar en het wilde opgeschreven worden. nogal dwingend bleven de zinnen in mijn hoofd galmen en tien minuten later stond een hele tekst op papier.

het was vreemd en op een rare manier ook wel leuk. maar toen ik de tekst daarnet nog eens las (nadat ik hem vanochtend gepost had), kwamen de woorden ineens heel hard aan. ik ben er blijkbaar in geslaagd in die paar woorden onbewust heel wat gevoelens te leggen want nu schrok ik toch wat. het is niet de bedoeling dat ik haatdragend overkom. integendeel, het is een momentopname. een beetje een drama-nummer misschien...

goddeloos

2006-10-02T05:33:00.000Z

we gaan naar dezelfde dingen
café's, optredens in't stad
ik kom u overal en altijd tegen
diep vanbinnen ben ik het strontzat

doe toch eens een beetje moeite
om er deftig uit te zien
ni voor u bedrogen lelijk lief
maar voor u vergeten eerste vriendin

goddeloos
dat zijt ge
met uw brede lach en
de schittering in uw ogen
verleid
hebt ge mij
met uw aanrakingen
zonder mededogen
verlaten
hebt ge mij
met al uw liefde
hebt ge tegen mij gelogen

lang geleden is het nu
en een mens moet vergeten
maar u zien is weer verdriet
ge hebt u in mij vastgebeten

terug

2006-09-20T06:39:00.000Z

hier, op het eindeloze groene grasveld van mijn abstracte dromen, pluk ik bloemen. soms ééntje, een kostbaar stuk natuur met een ontelbaar aantal zoete tere blaadjes. soms heb ik nood aan een boeket. ik dwaal rond, over de heuvels, door de dalen. volg mijn hart, volg de geur van mijn dromen, volg de kleuren van het pad waar mijn geest mee geplaveid is.

ik leef van te léven, ik leef van verlangen, van eenzaam samen zijn. ik probeer doelloosheid een doel te geven en stort in als dat niet lukt. mijn hart voelt te groot aan, het pulseert emoties rond in mijn lichaam, scheidt een aura van kwetsbaarheid af in mijn nabije omgeving.

het tintelt in me. vandaag heeft verdwalen een doel. vandaag weet ik een beetje wat ik wil.

morgen zal het weg zijn.
en overmorgen - zal zwerven misschien een juiste richting aangeven.

.

2006-09-19T20:11:00.000Z

soms zijn het de mensen waar je nooit aan denkt die in het donker aan jou denken.

het is maar een woord -

2006-09-19T19:08:00.000Z

na deze zomer mira herontdekt te hebben die me zot maakte met haar 'parasiet', en an piérle aanschouwd te hebben op de gentse feesten die me geheel overdonderde met het vuur in haar stem, woorden en muziek, is het nu de buurt aan riet muylaert van jackobond om me te betoveren.

de laatste tijd begint het respect en de bewondering voor de vlaamse kunst te groeien in mij, te groeien. ik zag steve + sky samen met kleine fee aan de schelde, ik herinnerde me het pareltje anyway the wind blows. ik las tom lanoye, negeerde zijn tot oprisping wekkende vieze scènes en liet me meevoeren door de ijzersterke opeenstapeling van in elkaar passende woorden en emoties. ik verslond peter verhelst, droomde weg op de ijle woordenwolk.

het zijn slechts enkele voorbeelden, maar de kleine dingen zetten me aan het denken. de typisch vlaamse manier van woordgebruik. de gevangenis van het nederlands die opengebroken wordt door de subtiele veranderingen in zinsstructuren, hier het benadrukken van de eenvoud van de zin, daar een bombastische overvloed aan eloquente volzinnen. de vlaamse artiest weet de mentaliteit van 'ons volk' te vatten in taal, muziek. in pure eigenheid. ik vind mezelf terug, meer dan ooit. en meer dan ooit ben ik vastbesloten eens mijn eigen pure vlaamse eigenheid te laten uitbarsten.

"verlangen dat is maar een woord
maar als ge’t nie luid genoeg zegt wordt da niet gehoord
waarom denkt gij eigenlijk dakik altijd veel te vriendelijk ben
en dak de knopkes van mijn bloes altijd veel te ver openzet"

jackobond, verlangen

terug?

2006-09-19T18:56:00.000Z

terug van weggeweest.

hoewel ik er nog niet helemaal zeker van ben...

dromerig stokje

2006-08-21T20:51:00.000Z

ik vraag jou. jij vraagt mij. een aantal dingen. om kleine keizerin-droombeelden bloot te leggen. geheime titel. droomtitel. woorden die schoonheid in zich dragen. wat zal ik antwoorden? welke verbindingen zal mijn brein al zingend-klikkend maken terwijl ik eerst en vooral bedenk welke gestalte mijn werktitel heeft?

mijn werktitel?
in het leven ben ik nathalie, jonge chaotische vrouw, dochter, diep nadenkende stoutmoedige dwaas, klein meisje met zuurstokroze lolly, student journalistiek, verkoopster van luxekleding , euh, blogster.

mijn geheime titel?
geheimen zijn persoonlijke ontrafelde mysteries die in je lichaam liggen opgeslagen, wachtende op de juiste persoon om naar buiten te breken. voor elk van u zal ik een andere geheime titel hebben. mijn eigenste geheime benaming ligt besloten in de woorden die uit mij vloeien. ik zoek niet. ik vind.

mijn droomtitel?
ik droom van een leven vol rode rozen met doornen. ik droom van een leven als rozenkweekster, de natuur vormend met woorden. ik droom van een leven als woorddanseres.

ik droom van liefde. laat mij dan de liefde zijn. en de liefde mijn tegenpool.

ik geef mijn stokje, aan jou, tint.

ook aan jou, de woordenfee van bruis. maak er iets van jezelf van.

het genoegen van een treffend citaat

2006-08-21T14:06:00.000Z

"geschiedenis is een destillaat van geruchten. de kunst van biografie is het arrangeren van een bevooroordeelde keuze uit halve waarheden. alles wat geschreven staat, is eigenlijk verzonnen. en fictie bestaat uit waarheden binnen een raamwerk van verdichtstels."

thomas carlyle (moest je niet in de bibliotheek raken, zijn schrijfsels vind je hier. voor bijkomende uitleg moet je de volledige edities raadplegen.)

geboren in het geheimzinnige schotland van eind 18de eeuw, goede vriend van edward irving, schrijver van werken over novalis, montesquieu en andere grote zielen. éénmaal ontdekt, laat deze man je niet meer los. elke schrijver zoekt naar zijn eigen diepste waarheden, gravend in gelijkgestemde zielen. uiteindelijk blijkt in de kern van elk menselijk bestaan dezelfde wijsheidsvlam te branden, te gloeien, te smeulen.

sonnet 65

2006-08-20T14:48:00.000Z

al een tijdje was ik zoek naar sonnet 65 van shakespeare. enkele jaren geleden leefde ik tijdens een examenperiode heel intens met dit sonnet samen. ik sliep er zelfs mee, ten einde het volledig tot me te laten doordringen. de geraffineerde schoonheid van de woorden is me altijd bijgebleven en éénmaal teruggevonden, wil ik het u, mijn beste lezer, niet onthouden.

since brass, nor stone, nor earth, nor boundless sea,

but sad mortality o'ersways their power,

how with this rage shall beauty hold a plea,

whose action is no stronger than a flower?

o how shall summer's honey breath hold out

against the wrackful siege of batt'ring days,

when rocks impregnable are not so stout,

nor gates of steel so strong but time decays?

o fearful meditation; where, alack,

shall time's best jewel from time's chest lie hid?

or what strong hand can hold his swift foot back?

or who his spoil or beauty can forbid?

o none, unless this miracle have might

that in black ink my love may still shine bright.

.

2006-08-18T18:01:00.000Z

ook de duivel is charmant. hoe kan hij anders zielen meelokken?

dankbaar

2006-08-16T19:19:00.000Z

sinds ik kleine keizerin heb opgestart, zijn er ontelbare dagen van twijfel geweest. kon ik me wel echt vinden in de blogosfeer? hadden mijn schrijfsels enig nut? voor iemand? de blogcollega's die ik aanvankelijk leerde kennen, vond ik geweldig (nog altijd trouwens), maar of ik er echt aansluiting bij vond, dat was een andere vraag. ik mat me verschillende stijlen aan, die eerste maanden. zocht - onderzocht waar ik me lekker bij voelde. nog niet zo lang geleden hakte ik de knoop door. ik lapte alles aan mijn laars, vergat heel de wereld en begon te schrijven wat ik écht wilde schrijven. woorden vloeiden uit mijn hoofd, zinnen vormden zich voor mijn geestesoog en de nood om mezelf zwart op wit te zien werd alleen maar groter.

in het begin kreeg ik vreemde reacties. "ben jij dat? heb jij dat geschreven? waarom schrijf je zoiets? het is zo raar... ik kan er niet aan uit."

twee keer slikken. dat deed ik. en ik ging door. overlaadde mijn scherm met nog meer kleine keizerin-gekronkel.

nu begin ik reacties te krijgen van bekende en onbekendere mensen. mensen die appreciëren wat ik doe, wat ik denk, wat ik geef om over na te denken. méér nog, ik krijg reacties die me zelf terug aan het denken zetten, mensen die verder denken waar ik even had halt gehouden.

het veroorzaakt momenten van stilte, het veroorzaakt een brede glimlach van diepe vreugde. dit is wat ik zocht. dankbaar - dat ben ik.

ik daag je uit

2006-08-16T19:13:00.000Z

ondoordringbaar – het is een gloed die me kan omgeven. plots.

zonder enige reden, zonder een enkele aanwijsbare oorzaak kan ik soms geheel ondoordringbaar zijn. het overvalt me, op klaarlichte dag, in de duistere nacht. geen persoon komt nog tot bij mijn ik.

het zijn heerlijke, zorgeloze momenten. momenten dat er een vreemdsoortige stof geniepig in mijn bloed kruipt. mijn ogen glinsteren, mijn lippen buigen zich omhoog in een constante glimlach – ik daag de wereld uit. ik daag jou uit. want weet je, ik ben onkwetsbaar.

praat met me. probeer maar. je komt er niet langs. je glipt er niet doorheen. je glijdt van me af. schuimende zeep van een warm vochtig lichaam.

ik praat, ik lach, ik vraag je het mooie hemd van je lijf. ik ontfutsel al je geheimen – zelf los ik niets. ik ben nog altijd mezelf – maar, liefste – ondoordringbaar.

op z'n nachtst

2006-08-10T19:56:00.000Z

er zit weer te veel chaos in mijn hoofd. kokende lava, temidden van een smeulende hoop oud brandhout. oude problemen, overgoten met een nieuw sausje. hoe heerlijk.

soms neig ik naar dodelijk sarcasme als de wereld me echt niet zint. let op, de woordvolgorde in de vorige zin heb ik bewust gekozen.

ik heb lak aan alle regels, maar volg ze bewust, wetende dat dat de enige manier is om overeind te blijven. én stilletjes vast te roesten.

ovidius sprak in 'metamorfosen' over een tijd van hebben en een tijd van verliezen. dit is een tijd van verliezen, noodzakelijk om uit beperkende grenzen te breken die ik zelf ooit vastlegde.

hoeveel verkeerde keuzes kan een mens maken in leven?

hoeveel keuzes bleken achteraf toch niet zo fout te zijn?

hoeveel goede keuzes hebben we weggegomd in de tijd?

het lijkt wel of mijn woordenschat groter is als me ik eenzaam voel. logisch eigenlijk. als ik me goed voel, zing ik eerder dan ik schrijf. ik ga op stap, omring me met mensen. ik vul me met licht. blije emotie neemt de plaats in van zware zinsneden.

summertime,wordt deze periode dan genoemd. laat me niet lachen.

foto: chaos - met dank aan tint & jérö

grrr

2006-08-10T19:55:00.000Z

en wat is dat met dat anonymous-reactie-gedoe op mijn blog? ik ben het beu! maar gezien mijn geringe kennis van dit soort zaken, doe ik beroep op kenners?...